-19.23

Στο μυαλό είναι ο στόχος

το νου σου ε;

Κατερίνα Γώγου

Άσιμος-Είμαστε τρομοκράτες

Πάντα επίκαιρο.......


Στο τραγούδι αυτό ο Νικόλας και η Σωτηρία Λεονάρδου (αν δεν κάνω λάθος) νομίζω σχολιάζουν ξεκαρδιστικά την ελληνική πραγματικότητα που εδώ και πολλά χρόνια όπως φαίνεται έχει παραμείνει η ίδια....

Σήμερα... 8-12-08

Πραγματικά δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω... Αυτό που νιώθει ελπίζω όλη η Ελλάδα... Το θέμα δεν αφορά μόνο τη νέα γενιά όπως είναι εμφανές. Η ατμόσφαιρα πάντως στους μαθητικούς κύκλους είναι αισθητά πιο φορτισμένη. Θυμός, οργή, λύπη και τέλος φόβος... Γιατί κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί στον οποιονδήποτε από μας. Γι' αυτό και η νεολαία αντέδρασε αποφασιστικά στο έγκλημα που διέπραξαν για άλλη μια φορά αστυνομικοί το Σάββατο το βράδυ στα Εξάρχεια αφαιρώντας τη ζωή από ένα 15χρονο παιδί. Είναι πράγματι τραγικό όταν σκέφτεται κανείς ότι τα "όργανα της τάξης" είναι αυτά που τελικά σκοτώνουν. Δεν είναι μεμονωμένο το περιστατικό, αν θυμηθούμε τις τόσες άλλες φορές που οι μπάτσοι έχουν φερθεί βίαια σε ΑΟΠΛΟΥΣ πολίτες. Δεν έχουμε άδικο λοιπόν όταν τους λέμε "γουρούνια" ή "δολοφόνους" αφού οι χαρακτηρισμοί αυτοί ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα. Αυτά τα γουρούνια νομίζουν ότι επειδή έχουν αυτή την εξουσία που έχουν, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν... Αλήθεια, είναι θλιβερό το ότι αυτοί οι ανεύθυνοι κρατάνε στα χέρια τους όπλο! Πώς μπορούμε αλήθεια να κρίνουμε την νόμιμη οπλοφορία (η οποία φυσικά και είναι καταδικαστέα)σε άλλες χώρες όταν οι "αρχές" της χώρας μας δε γνωρίζουν πως να χρησιμοποιούν το όπλο τους;; Το θέμα βέβαια δεν είναι μόνο το όπλο.... Είναι το ποιοι είναι αυτοί οι μπάτσοι.... Φυσικά δεν είμαι τόσο αφελής να πιστεύω ότι κάθε μπάτσος θα έκανε κάτι τέτοιο. Μιλάω γενικά και λέω ότι είναι απαράδεκτο κάθε κομπλεξάρας να παίρνει ένα όπλο και να λέγεται και αστυνομικός! Είναι φυσικό ότι αυτός ο άνθρωπος (;) έχει έλλειψη παιδείας.
Αποφεύγω να ανοίξω την τηλεόραση.... Δε θέλω να αηδιάσω περισσότερο γι' αυτή τη χώρα. Δε ξέρω τι σημασία έχει αν το παιδί ήταν 15 ή 16 ή το πώς έγινε ακριβώς το περιστατικό! Το θέμα είναι ότι ένας μπάτσος σκότωσε άοπλο παιδί χωρίς κανέναν λόγο! Αλλά και οποιοσδήποτε λόγος θα ήταν ένα τίποτα μπροστά σε μια τέτοια πράξη! Ειλικρινά δε γνωρίζω την ποινή που αξίζει σ' αυτό το κάθαρμα. Τίποτα δε θα φέρει τον Αλέξανδρο πίσω.. Ελπίζω μόνο το δικαστήριο να του φερθεί έτσι όπως του αξίζει. Ειλικρινά εύχομαι όμως να μην επαναληφθούν τέτοια απαράδεκτα φαινόμενα, όσο δύσκολο και ανέλπιστο κι αν είναι το να εύχεσαι να αποκτήσουν ψυχή οι μπάτσοι... Η ψυχή ωστόσο είναι κάτι που διαθέτουν ακόμα και τα ζώα..
Η κινητοποίηση της γενιάς μας με συγκίνησε ήδη από χθες αφού έλαβα γύρω στα 6 μηνύματα μέσα σε λίγες ώρες που ενημέρωναν για το τι θα γίνει σήμερα. Σήμερα λοιπόν έκλεισαν τα σχολεία, και κάναμε πορεία πένθους. Δε μπορεί το γεγονός να μας αφήσει αδιάφορους και νομίζω πως αυτό αποδεικνύει και το ότι δεν είμαστε τελικά μια γενιά "ηττημένη" όπως πολλοί σπεύδουν να αποφανθούν. Ναι, είμαστε μια γενιά που της λείπει έντονα ο δυναμισμός, η αποφασιστικότητα και συχνά οδηγείται σε στάσεις μάλλον παθητικές. Πράγματι αξίζει να απορεί κανείς πώς πριν από 35 χρόνια συνομήλικοι μας οδήγησαν ένα σκληρό δικτατορικό καθεστώς στην κατάρρευση αλλά για μένα το παιχνίδι δεν είναι χαμένο και η ελπίδα ζει ακόμα... Δε ξέρω αν διαθέτουμε την ίδια αποφασιστικότητα και ενεργητικότητα όμως προσπαθούμε. Γιατί κι εμείς έχουμε να παλέψουμε απέναντι σε πολλαπλές άτυπες δικτατορίες. Μία απ' αυτές έδειξε ανελέητα το Σάββατο το βράδυ τη δύναμή της....

Καλό ταξίδι Αλέξανδρε...




(το τραγούδι που παίζει είναι το Zombie των The Cranberries. Το θέμα του είναι ο μακροχρόνιος πολεμος στην Ιρλανδία αλλά για μένα δεν έιναι καθόλου άσχετο με την περίσταση...)

Τον έρωτα ρωτάω- Αρβανιτάκη

Επιτέλους! Το περιμέναμε τόσο καιρό! Η καινούργια δισκογραφική δουλεία της Αρβανιτάκη έρχεται στα τέλη του μήνα και κάτι μου λέει ότι θα είναι πάρα πολύ αξιόλογη! Είναι σε παραγωγή του διάσημου ισπανού παραγωγού Javier Limon και περιλαμβάνει πολλές συναργασίες με σημαντικούς συνθέτες, στιχουργούς αλλά και ερμηνευτές... Το τραγούδι "τον έρωτα ρωτάω", σε μουσική του Θοδωρή Παπαδόπουλου και στίχους της Σμαρώς Παπαδοπούλου, αποτελεί μια πολύ μικρή γεύση αυτού που έπεται. Θα περιμένω με μεγάλη αγωνία το δίσκο....

Επειδή δε το βλέπω να ξαναμπαίνω για το επόμενο διάστημα, θα ήθελα να εκφράσω κι εγώ τις ελπίδες μου για τον πρόσφατα εκλεγμένο Αμερικανό Πρόεδρο... Πρώτα απ' όλα το θεωρώ τεράστιο βήμα για την κοινωνία μας να δέχεται ως αρχηγό του πλανήτη έναν άνθρωπο που δεν έχει το χρώμα δέρματος της αριας φυλής.... Κι αυτό με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο γιατί εδώ και αρκετό καιρό είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ο ρατσισμός είναι βαθιά ριζωμένος σ' αυτό το κόσμο(ας μη μιλήσουμε για τη χώρα συγκεκριμένα.... στη χώρα μας κάτι τέτοιο θα ήταν απλά σενάριο επιστημονικής φαντασίας αφού ο ρατσισμός.....καλά κρατεί!) και δεν επρόκειτο ποτέ να ξεπεραστεί... Στην Αμερική όμως, τη χώρα των ακραίων αντιθέσεων, το Ονειρό έγινε πραγματικότητα... Ο Barack Obama το τόλμησε να διεκδικήσει τον τίτλο του πλανητάρχη, όσος κι αν είναι ο κίνδυνος, αψηφώντας τις προκαταλήψεις των συμπολιτών του, θυσιάζοντας ακόμη και τον εαυτό του για χάρη αυτού του ονείρου... Για χάρη όλων των νέγρων της Αμερικής. Κι απ' ό,τι φάνηκε ο αμερικανικός λαός τον εμπιστεύτηκε και συμμερίστηκε το όνειρό του....

Δε έχω φυσικά την ψευδαίσθηση ότι μόλις ξυπνήσω αύριο όλα θα είναι ωραία κι όμορφα, θα έχουν σταματήσει οι πόλεμοι και η ζωή στον πλανήτη θα κυλάει χαρούμενα.... Αυτή η κοσμοϊστορική αλλαγή όμως με κάνει να ελπίζω για ένα λίγο καλύτερο μέλλον... Οι προσδοκίες μου είναι σχετικά χαμηλές γιατί η πολιτική είναι ένα πολύ βρώμικο παιχνίδι αλλά μόνο και μόνο το γεγονός αυτό σηματοδοτεί κατά τη γνώμη μου μια καινούργια αρχή που επηρεάζει όλο τον κόσμο...

Μακάρι ο πρώτος αφροαμερικανός πρόεδρος στη ιστορία του Αμερικανικού κράτους να αποδειχθεί τελικά πράγματι ελπιδοφόρος... μακάρι..

Κατερίνα Γώγου...

Σαν σήμερα πριν 15 χρόνια.....
Κι όμως η σκιά της πάντα επιβλητική....
Ανάμεσα μας....

Σχολεία ξανά....

Σχολεία ξανά μετά από αυτό το καταπληκτικό καλοκαίρι... Την Πέμπτη αρχίσαμε και προσπαθώ να προσαρμοστώ.... Δε θα λεγα ότι με τρελαίνει η ιδέα του σχολείου αλλά... οι διακοπές ήταν ικανοποιητικές και οι μπαταρίες μου γέμισαν! Δευτέρα φέτος και όπως όλοι καταλαβαίνουμε τις χρειάζομαι γεμάτες! Πολλά μαθήματα, φροντιστήρια...λίγος ύπνος...τα γνωστά.... Όσο για το μπλογκ έχει περάσει όπως όλοι καταλαβαίνουμε σε δεύτερη μοίρα, δικαιολογημένα άλλωστε... Μου χει λείψει λίγο... Περνάω νομίζω μια περίοδο, μετά τον πρώτο ενθουσιασμό, που αναλογίζεσαι τι είναι ένα μπλογκ, τι αξίζει να γράφεις σ' αυτό... Φίλοι μου σας χαιρετώ μέχρι το επόμενο ποστ, μέχρι τότε ευχηθήτε μου καλό διάβασμα!!

Λιάπης vs Μελίνα

Πριν λίγες μέρες, κατά τη διάρκεια των διακοπών μου στην Εύβοια, έπεσε στα χέρια μου το καλοκαιρινό τεύχος της Ciao και είπα να το διαβάσω, να είμαι κι εγώ ενημερωμένος βρε αδερφέ για το μαγιό της τάδε σταρ, για το χωρισμό του δείνα ηθοποιού, για το πάρτι της κόρης του χ βιομήχανου.... Μέσα σε όλα λοιπόν αυτά τα σπουδαία άρθρα, το μάτι μου έπεσε σε ένα μικρό διαμάντι.. Το μεταφέρω όσο πιο πιστά είναι δυνατόν γιατί δεν έχω τώρα το περιοδικό μπροστά μου:

Στη συναυλία του Σταμάτη Κραουνάκη στο Ηρώδειο, (όπου η Σπεράντζα Βρανά συμμετείχε απ' όσο ξέρω) ο υπουργός πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης, πλησίασε στις μπροστινές θέσεις τη Σπεράντζα Βρανά και μιλούσε μαζί της αρκετή ώρα.. Κάποια στιγμή η Βρανά τον ρωτάει: "Τι δουλειά είπαμε κάνεις εσύ παιδί μου;" "Είμαι υπουργός κυρία Βρανά!" ..στη συνέχεια της συζήτησης η Βρανά τον ξαναρωτάει: "και τι υπουργός είσαι;" "Υπουργός Πολιτισμού!" απαντάει ο Λιάπης ενώ οι παρευρισκόμενοι είχαν αρχίσει να γελάνε με τη στιχομυθία και η Βρανά συνεχίζει: " Α! Σαν τη Μελίνα........!"

Τα λόγια νομίζω είναι περιττά....

manu chao!!!!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ- 19/06/08

ΜΕ ΤΙΣ ΨΗΦΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ-ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ


Λαθρομετανάστες στην ευρωπυρά


ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ
Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΣΣΗ


Με οριακή πλειοψηφία (367 ψήφοι υπέρ, 206 κατά και 109 αποχές) και στηριζόμενη στις ψήφους των Χριστιανοδημοκρατών, των Φιλελευθέρων και της Ομάδας «Ενωση για την Ευρώπη των Εθνών», η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου αποφάσισε, χθες, να υψώσει απαγορευτικά τείχη στην είσοδο των λαθρομεταναστών στην Ε.Ε. και να δείξει τον δρόμο της εξόδου, από την πολιτισμένη Ευρώπη, σε οκτώ εκατομμύρια παράνομους μετανάστες.



Αφήνοντας κατά μέρος τις διατυπωθείσες ευαισθησίες περί των ίσων δικαιωμάτων που πρέπει να έχουν όλοι οι άνθρωποι στην ευρωπαϊκή επικράτεια, οι υπερψηφίσαντες ευρωβουλευτές αποφάσισαν, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, να κλείσουν την Ευρώπη στο «γυάλινο κλουβί» της, αφήνοντας τους απελπισμένους των τρίτων χωρών να αναζητούν, επί ματαίω, φιλόξενο λιμάνι στις χώρες υποδοχής.

Με βάση το ψήφισμα που υιοθετήθηκε, τα οκτώ εκατομμύρια των παράνομων μεταναστών που ζουν σήμερα στην Ευρώπη, θα κληθούν, εντός τριάντα ημερών, να επιλέξουν ανάμεσα στην «εθελούσια επιστροφή» στις χώρες διέλευσης ή στις πατρίδες τους και στον εγκλεισμό τους στη φυλακή, για χρονικό διάστημα που μπορεί να φθάσει και τους 18 μήνες.

Διώξτε τους...

Οσοι δε από αυτούς δεν αποχωρήσουν εθελοντικά και εκδιωχθούν κακήν κακώς από τα εδάφη της Γηραιάς Ηπείρου, δεν θα μπορούν να πατήσουν το πόδι τους σε ευρωπαϊκό έδαφος για πέντε χρόνια.

Μια τροπολογία των Σοσιαλιστών, σύμφωνα με την οποία η διάρκεια κράτησης θα μπορούσε να είναι 3 μήνες και να επεκταθεί κατά ακόμη 3 μήνες, απορρίφθηκε.

Οπως απορρίφθηκαν, επίσης, οι τροπολογίες των Σοσιαλιστών, των Πρασίνων και της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς, περί ισότιμης μεταχείρισης των λαθρομεταναστών με τους Ευρωπαίους ιθαγενείς.

Με τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, οι υπερψηφίσαντες ευρωβουλευτές αποπειράθηκαν να χρυσώσουν το «χάπι» για το επερχόμενο «πογκρόμ» εναντίον των λαθρομεταναστών, θεσπίζοντας μία υποχρέωση για τα κράτη-μέλη. Σύμφωνα με αυτήν:

«Κανένα κράτος δεν θα μπορεί, με κανέναν τρόπο, να απελάσει έναν πρόσφυγα προς μια χώρα όπου απειλείται η ζωή και η ελευθερία του».

Τώρα, για το ποιες χώρες θεωρούνται ασφαλείς και ποιες όχι, για την αποπομπή σ' αυτές των λαθρομεταναστών, θα συναποφασίσουν, εν ευθέτω... χρόνω, το Ευρωκοινοβούλιο με το Συμβούλιο Υπουργών της Ε.Ε.

Απέλαση παιδιών

«Παράθυρο», στο κείμενο που εγκρίθηκε, αφήνεται και για την απέλαση παιδιών και οικογενειών.

Ναι μεν προβλέπεται ότι τα παιδιά δεν θα πρέπει να υποβάλλονται σε εξαναγκαστικά μέτρα, αλλά δίνεται η δυνατότητα (σ.σ.: στα παιδιά) να επιλέξουν τον τόπο και τον τρόπο κράτησής τους.

Τα ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά δεν θα μπορούν να απελαθούν, παρά μόνον αν οι οικογένειές τους ή κάποια άλλη μορφή υποδοχής τα αναλάβει κατά την επιστροφή τους, υποστηρίζει το ψήφισμα.

Δύο ημέρες πριν από τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας των Προσφύγων, η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου επέλεξε να υιοθετήσει μια έκθεση με την οποία, όπως τονίστηκε από μεμονωμένους ευρωβουλευτές, «η Ευρώπη κλείνει όλες τις πόρτες και πετάει και το κλειδί...» σε ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν ένα καλύτερο μέλλον, το οποίο δεν μπορούν να εξασφαλίσουν στις χώρες τους.



sisour@orange.fr



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/06/2008

[ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ, ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Σ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΚΗ ΧΩΡΑ, ΤΩΡΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ "ΗΠΕΙΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ".]

θέλω να σε δω...

Τι τραγούδι! Κάθε φορά που το ακούω συγκινούμαι, κάθε φορά βγάζω διαφορετικό νόημα απ τους στίχους του... Τόσο δυνατοί..Τόσο βαθιά χτυπάν μέσα στην ψυχή..Που δε ξέρει πραγματικά τι νιώθει... Δε ξέρει τι να πιστέψει από αυτά που η ίδια λέει στον εαυτό της.. όταν μπάινουν κι οι άλλοι μέσα, εκεί είναι τα δράματα! Χορός...αργός..πένθιμος..σαν το τραγούδι..Ηρεμία/γαλήνη/σιωπή... μου λείψαν...καιρός είναι να σιωπήσω μετά από τόσες συντριβές. Συντριβή. Εσένα που τώρα κοιτάς έτσι βλοσυρά σου χα πει γι' αυτήν.. Είναι γλυκειά σου χα πει, θυμάσαι; Είναι πράγματι.. Σου μαθαίνει πολλά...Γεμάτη συντριβές η ζωή..Οι συντριβές έχουν το χρώμα της,κατακόκκινες... Είναι παιδιά της ή γονείς της..Ζωή...τόσο περίεργη, είναι ίδια η Σοφια! Οξύθημη,απρόβλεπτη, δε ξέρεις ποτέ ποιο πρόσωπο θα σου χαμογελάσει ανάμεσα στις κουρτίνες των παρασκηνίων.. Η ζωή είναι ίδια η Σοφία τελικά! Στα λέει στα ίσια, και σου χαρίζει απ τις καλύτερες εω΄ς τις χειρότερες στιγμές..Βέβαια για έναν ακόμη λόγο η Σοφία μοιάζει με τη ζωή.. όσο καιρό κι αν είναι φίλη μου η Σοφία, ποτέ δε θα την κατανοήσω πλήρως, το ίδιο και με τη ζωή, οπότε τέρμα οι μεγάλες κουβέντες! Δε θέλει μεγάλες κουβέντες η ζωή! ούτε η Σοφία! Προτιμά τις πιο σαφείς εκφράσεις..
Ίσως να το χω ξαναπεί κάπου..Η Πολυδούρη είχε γράψει: Αγώνας είναι η ζωή.. έχει τις νίκες και τις ήττες της λοιπόν.
Αχ... έχει μπει και η άνοιξη... Διάβασμα όμως πολύ.. Κρίμα που δεν μπορώ να απολάμβάνω πιο συχνά τις ομορφιές της φύσης.. Εσύ πάλι που κοιτάς τώρα με ένα βλέμμα όχι τόσο βλοσυρό, θυμάσαι που σου χα πει ότι οι νερατζιές έχουν στολιστεί τα κάτασπρα μυρωδάτα άνθη τους; Δεν ήρθες όμως να τις δεις! Είναι ωραίες οι νερατζιές και τις αγαπώ πολύ... Τις αγαπώ πολύ επειδή κανείς δε τις τρώει! Μόνο γλυκό του κουταλιού τις κάνουν. Κάνει η γιαγιά μου τέτοιο. Δε μ' αρέσει όμως! Είναι πολύ πικρόγλυκο! Περίεργη γεύση! Θέλω το καλοκαίρι! Ησυχία, απόσυρση, φαγητό της γιαγιάς, έξω πιο συχνά...
Κάπου υπάρχει η αγάπη μου μα δε ξέρω ποια είναι, κάπου υπάρχει η αγάπη μου μα δε ξέρω που... Τύχη μάλλον περισσότερο από ατυχία..
Καλημέρα!