Αγαπώ..

Λαστ Ποστ

2010-06-08T11:29:00.001+03:00

Χμ... Για να δω.. Αυτό το το μπλογκ ξεκίνησε πριν τρία χρόνια, αν θυμάμαι καλά, και σκοπό είχε να φιλοξενήσει σκέψεις, ιδέες, κείμενα, μουσικές, ό,τι τριγυρνούσε στο κεφάλι μου τότε. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο μπορεί να υπάρχει συνέχεια μεταξύ του εαυτού μου τότε και του εαυτού μου τώρα ώστε να φιλοξενούνται στον ίδιο χώρο. Στον παρόντα λοιπόν χώρο μπαίνει μια τελεία (ίσως είναι η τελεία της ενηλικίωσης αν και πραγματικά δεν κατάλαβα κάτι διαφορετικό τη μέρα που ξύπνησα και ήμουν 18, δεν ήταν κάτι το τόσο τρομερό και τίποτα δεν άλλαξε πάνω μου, ωστόσο το λέω αυτό για την ενηλικίωση γιατί θεωρείται πολιτικώς ορθόν να λες βρε παιδί μου "α, ναι, μεγάλωσε άρα έκανε και διαφορετικό μπλογκ" και εντυπώνεται ευκολότερα στις συνειδήσεις).
Είναι όμως γενικότερη η αλλαγή και μπορώ να πω ότι το σημαντικότερο στοιχείο της είναι η ολοκλήρωση των πανελλαδικών εξετάσεων και η πολυπόθητη μετά από χρόνια αναμονής (στρώστε το κόκκινο χαλί, ετοιμάστε φώτα, σκηνικά, τηλεοπτικά συνεργεία) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΡΟΝΟΥ!!!! Ω, ναι.. Είναι γεγονός.. Ήρθε. Και είναι εδώ που τα λέμε άλλο πράγμα να γυρνάς σπίτι και να μπορείς να καλλιεργήσεις ανεμπόδιστα το πνεύμα σου κι άλλο πράγμα να γυρνάς σπίτι και να χώνεσαι συνεχώς στο διάβασμα.
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ανοίξω το άλλο μπλογκ που βρίσκετε εύκολα στο προφίλ. Θα τα πούμε από εκεί!

-19.23

2009-06-16T19:07:00.004+03:00

Στο μυαλό είναι ο στόχος

το νου σου ε;

Κατερίνα Γώγου

Άσιμος-Είμαστε τρομοκράτες

2008-12-13T17:28:00.002+02:00

Πάντα επίκαιρο.......

Στο τραγούδι αυτό ο Νικόλας και η Σωτηρία Λεονάρδου (αν δεν κάνω λάθος) νομίζω σχολιάζουν ξεκαρδιστικά την ελληνική πραγματικότητα που εδώ και πολλά χρόνια όπως φαίνεται έχει παραμείνει η ίδια....

Σήμερα... 8-12-08

2008-12-08T12:15:00.003+02:00

Πραγματικά δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω... Αυτό που νιώθει ελπίζω όλη η Ελλάδα... Το θέμα δεν αφορά μόνο τη νέα γενιά όπως είναι εμφανές. Η ατμόσφαιρα πάντως στους μαθητικούς κύκλους είναι αισθητά πιο φορτισμένη. Θυμός, οργή, λύπη και τέλος φόβος... Γιατί κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί στον οποιονδήποτε από μας. Γι' αυτό και η νεολαία αντέδρασε αποφασιστικά στο έγκλημα που διέπραξαν για άλλη μια φορά αστυνομικοί το Σάββατο το βράδυ στα Εξάρχεια αφαιρώντας τη ζωή από ένα 15χρονο παιδί. Είναι πράγματι τραγικό όταν σκέφτεται κανείς ότι τα "όργανα της τάξης" είναι αυτά που τελικά σκοτώνουν. Δεν είναι μεμονωμένο το περιστατικό, αν θυμηθούμε τις τόσες άλλες φορές που οι μπάτσοι έχουν φερθεί βίαια σε ΑΟΠΛΟΥΣ πολίτες. Δεν έχουμε άδικο λοιπόν όταν τους λέμε "γουρούνια" ή "δολοφόνους" αφού οι χαρακτηρισμοί αυτοί ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα. Αυτά τα γουρούνια νομίζουν ότι επειδή έχουν αυτή την εξουσία που έχουν, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν... Αλήθεια, είναι θλιβερό το ότι αυτοί οι ανεύθυνοι κρατάνε στα χέρια τους όπλο! Πώς μπορούμε αλήθεια να κρίνουμε την νόμιμη οπλοφορία (η οποία φυσικά και είναι καταδικαστέα)σε άλλες χώρες όταν οι "αρχές" της χώρας μας δε γνωρίζουν πως να χρησιμοποιούν το όπλο τους;; Το θέμα βέβαια δεν είναι μόνο το όπλο.... Είναι το ποιοι είναι αυτοί οι μπάτσοι.... Φυσικά δεν είμαι τόσο αφελής να πιστεύω ότι κάθε μπάτσος θα έκανε κάτι τέτοιο. Μιλάω γενικά και λέω ότι είναι απαράδεκτο κάθε κομπλεξάρας να παίρνει ένα όπλο και να λέγεται και αστυνομικός! Είναι φυσικό ότι αυτός ο άνθρωπος (;) έχει έλλειψη παιδείας.
Αποφεύγω να ανοίξω την τηλεόραση.... Δε θέλω να αηδιάσω περισσότερο γι' αυτή τη χώρα. Δε ξέρω τι σημασία έχει αν το παιδί ήταν 15 ή 16 ή το πώς έγινε ακριβώς το περιστατικό! Το θέμα είναι ότι ένας μπάτσος σκότωσε άοπλο παιδί χωρίς κανέναν λόγο! Αλλά και οποιοσδήποτε λόγος θα ήταν ένα τίποτα μπροστά σε μια τέτοια πράξη! Ειλικρινά δε γνωρίζω την ποινή που αξίζει σ' αυτό το κάθαρμα. Τίποτα δε θα φέρει τον Αλέξανδρο πίσω.. Ελπίζω μόνο το δικαστήριο να του φερθεί έτσι όπως του αξίζει. Ειλικρινά εύχομαι όμως να μην επαναληφθούν τέτοια απαράδεκτα φαινόμενα, όσο δύσκολο και ανέλπιστο κι αν είναι το να εύχεσαι να αποκτήσουν ψυχή οι μπάτσοι... Η ψυχή ωστόσο είναι κάτι που διαθέτουν ακόμα και τα ζώα..
Η κινητοποίηση της γενιάς μας με συγκίνησε ήδη από χθες αφού έλαβα γύρω στα 6 μηνύματα μέσα σε λίγες ώρες που ενημέρωναν για το τι θα γίνει σήμερα. Σήμερα λοιπόν έκλεισαν τα σχολεία, και κάναμε πορεία πένθους. Δε μπορεί το γεγονός να μας αφήσει αδιάφορους και νομίζω πως αυτό αποδεικνύει και το ότι δεν είμαστε τελικά μια γενιά "ηττημένη" όπως πολλοί σπεύδουν να αποφανθούν. Ναι, είμαστε μια γενιά που της λείπει έντονα ο δυναμισμός, η αποφασιστικότητα και συχνά οδηγείται σε στάσεις μάλλον παθητικές. Πράγματι αξίζει να απορεί κανείς πώς πριν από 35 χρόνια συνομήλικοι μας οδήγησαν ένα σκληρό δικτατορικό καθεστώς στην κατάρρευση αλλά για μένα το παιχνίδι δεν είναι χαμένο και η ελπίδα ζει ακόμα... Δε ξέρω αν διαθέτουμε την ίδια αποφασιστικότητα και ενεργητικότητα όμως προσπαθούμε. Γιατί κι εμείς έχουμε να παλέψουμε απέναντι σε πολλαπλές άτυπες δικτατορίες. Μία απ' αυτές έδειξε ανελέητα το Σάββατο το βράδυ τη δύναμή της....

Καλό ταξίδι Αλέξανδρε...

(το τραγούδι που παίζει είναι το Zombie των The Cranberries. Το θέμα του είναι ο μακροχρόνιος πολεμος στην Ιρλανδία αλλά για μένα δεν έιναι καθόλου άσχετο με την περίσταση...)

Τον έρωτα ρωτάω- Αρβανιτάκη

2008-11-08T15:56:00.003+02:00

Επιτέλους! Το περιμέναμε τόσο καιρό! Η καινούργια δισκογραφική δουλεία της Αρβανιτάκη έρχεται στα τέλη του μήνα και κάτι μου λέει ότι θα είναι πάρα πολύ αξιόλογη! Είναι σε παραγωγή του διάσημου ισπανού παραγωγού Javier Limon και περιλαμβάνει πολλές συναργασίες με σημαντικούς συνθέτες, στιχουργούς αλλά και ερμηνευτές... Το τραγούδι "τον έρωτα ρωτάω", σε μουσική του Θοδωρή Παπαδόπουλου και στίχους της Σμαρώς Παπαδοπούλου, αποτελεί μια πολύ μικρή γεύση αυτού που έπεται. Θα περιμένω με μεγάλη αγωνία το δίσκο....

Επειδή δε το βλέπω να ξαναμπαίνω για το επόμενο διάστημα, θα ήθελα να εκφράσω κι εγώ τις ελπίδες μου για τον πρόσφατα εκλεγμένο Αμερικανό Πρόεδρο... Πρώτα απ' όλα το θεωρώ τεράστιο βήμα για την κοινωνία μας να δέχεται ως αρχηγό του πλανήτη έναν άνθρωπο που δεν έχει το χρώμα δέρματος της αριας φυλής.... Κι αυτό με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο γιατί εδώ και αρκετό καιρό είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ο ρατσισμός είναι βαθιά ριζωμένος σ' αυτό το κόσμο(ας μη μιλήσουμε για τη χώρα συγκεκριμένα.... στη χώρα μας κάτι τέτοιο θα ήταν απλά σενάριο επιστημονικής φαντασίας αφού ο ρατσισμός.....καλά κρατεί!) και δεν επρόκειτο ποτέ να ξεπεραστεί... Στην Αμερική όμως, τη χώρα των ακραίων αντιθέσεων, το Ονειρό έγινε πραγματικότητα... Ο Barack Obama το τόλμησε να διεκδικήσει τον τίτλο του πλανητάρχη, όσος κι αν είναι ο κίνδυνος, αψηφώντας τις προκαταλήψεις των συμπολιτών του, θυσιάζοντας ακόμη και τον εαυτό του για χάρη αυτού του ονείρου... Για χάρη όλων των νέγρων της Αμερικής. Κι απ' ό,τι φάνηκε ο αμερικανικός λαός τον εμπιστεύτηκε και συμμερίστηκε το όνειρό του....

Δε έχω φυσικά την ψευδαίσθηση ότι μόλις ξυπνήσω αύριο όλα θα είναι ωραία κι όμορφα, θα έχουν σταματήσει οι πόλεμοι και η ζωή στον πλανήτη θα κυλάει χαρούμενα.... Αυτή η κοσμοϊστορική αλλαγή όμως με κάνει να ελπίζω για ένα λίγο καλύτερο μέλλον... Οι προσδοκίες μου είναι σχετικά χαμηλές γιατί η πολιτική είναι ένα πολύ βρώμικο παιχνίδι αλλά μόνο και μόνο το γεγονός αυτό σηματοδοτεί κατά τη γνώμη μου μια καινούργια αρχή που επηρεάζει όλο τον κόσμο...

Μακάρι ο πρώτος αφροαμερικανός πρόεδρος στη ιστορία του Αμερικανικού κράτους να αποδειχθεί τελικά πράγματι ελπιδοφόρος... μακάρι..

Κατερίνα Γώγου...

2008-10-03T15:25:00.003+03:00

Σαν σήμερα πριν 15 χρόνια.....
Κι όμως η σκιά της πάντα επιβλητική....
Ανάμεσα μας....

Σχολεία ξανά....

2008-09-15T14:53:00.004+03:00

Σχολεία ξανά μετά από αυτό το καταπληκτικό καλοκαίρι... Την Πέμπτη αρχίσαμε και προσπαθώ να προσαρμοστώ.... Δε θα λεγα ότι με τρελαίνει η ιδέα του σχολείου αλλά... οι διακοπές ήταν ικανοποιητικές και οι μπαταρίες μου γέμισαν! Δευτέρα φέτος και όπως όλοι καταλαβαίνουμε τις χρειάζομαι γεμάτες! Πολλά μαθήματα, φροντιστήρια...λίγος ύπνος...τα γνωστά.... Όσο για το μπλογκ έχει περάσει όπως όλοι καταλαβαίνουμε σε δεύτερη μοίρα, δικαιολογημένα άλλωστε... Μου χει λείψει λίγο... Περνάω νομίζω μια περίοδο, μετά τον πρώτο ενθουσιασμό, που αναλογίζεσαι τι είναι ένα μπλογκ, τι αξίζει να γράφεις σ' αυτό... Φίλοι μου σας χαιρετώ μέχρι το επόμενο ποστ, μέχρι τότε ευχηθήτε μου καλό διάβασμα!!

Λιάπης vs Μελίνα

2008-08-03T14:08:00.008+03:00

Πριν λίγες μέρες, κατά τη διάρκεια των διακοπών μου στην Εύβοια, έπεσε στα χέρια μου το καλοκαιρινό τεύχος της Ciao και είπα να το διαβάσω, να είμαι κι εγώ ενημερωμένος βρε αδερφέ για το μαγιό της τάδε σταρ, για το χωρισμό του δείνα ηθοποιού, για το πάρτι της κόρης του χ βιομήχανου.... Μέσα σε όλα λοιπόν αυτά τα σπουδαία άρθρα, το μάτι μου έπεσε σε ένα μικρό διαμάντι.. Το μεταφέρω όσο πιο πιστά είναι δυνατόν γιατί δεν έχω τώρα το περιοδικό μπροστά μου:

Στη συναυλία του Σταμάτη Κραουνάκη στο Ηρώδειο, (όπου η Σπεράντζα Βρανά συμμετείχε απ' όσο ξέρω) ο υπουργός πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης, πλησίασε στις μπροστινές θέσεις τη Σπεράντζα Βρανά και μιλούσε μαζί της αρκετή ώρα.. Κάποια στιγμή η Βρανά τον ρωτάει: "Τι δουλειά είπαμε κάνεις εσύ παιδί μου;" "Είμαι υπουργός κυρία Βρανά!" ..στη συνέχεια της συζήτησης η Βρανά τον ξαναρωτάει: "και τι υπουργός είσαι;" "Υπουργός Πολιτισμού!" απαντάει ο Λιάπης ενώ οι παρευρισκόμενοι είχαν αρχίσει να γελάνε με τη στιχομυθία και η Βρανά συνεχίζει: " Α! Σαν τη Μελίνα........!"

Τα λόγια νομίζω είναι περιττά....

manu chao!!!!

2008-06-23T23:23:00.003+03:00

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ- 19/06/08

2008-06-19T20:31:00.002+03:00

ΜΕ ΤΙΣ ΨΗΦΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ-ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ

Λαθρομετανάστες στην ευρωπυρά

ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ
Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΣΣΗ

Με οριακή πλειοψηφία (367 ψήφοι υπέρ, 206 κατά και 109 αποχές) και στηριζόμενη στις ψήφους των Χριστιανοδημοκρατών, των Φιλελευθέρων και της Ομάδας «Ενωση για την Ευρώπη των Εθνών», η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου αποφάσισε, χθες, να υψώσει απαγορευτικά τείχη στην είσοδο των λαθρομεταναστών στην Ε.Ε. και να δείξει τον δρόμο της εξόδου, από την πολιτισμένη Ευρώπη, σε οκτώ εκατομμύρια παράνομους μετανάστες.

Αφήνοντας κατά μέρος τις διατυπωθείσες ευαισθησίες περί των ίσων δικαιωμάτων που πρέπει να έχουν όλοι οι άνθρωποι στην ευρωπαϊκή επικράτεια, οι υπερψηφίσαντες ευρωβουλευτές αποφάσισαν, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, να κλείσουν την Ευρώπη στο «γυάλινο κλουβί» της, αφήνοντας τους απελπισμένους των τρίτων χωρών να αναζητούν, επί ματαίω, φιλόξενο λιμάνι στις χώρες υποδοχής.

Με βάση το ψήφισμα που υιοθετήθηκε, τα οκτώ εκατομμύρια των παράνομων μεταναστών που ζουν σήμερα στην Ευρώπη, θα κληθούν, εντός τριάντα ημερών, να επιλέξουν ανάμεσα στην «εθελούσια επιστροφή» στις χώρες διέλευσης ή στις πατρίδες τους και στον εγκλεισμό τους στη φυλακή, για χρονικό διάστημα που μπορεί να φθάσει και τους 18 μήνες.

Διώξτε τους...

Οσοι δε από αυτούς δεν αποχωρήσουν εθελοντικά και εκδιωχθούν κακήν κακώς από τα εδάφη της Γηραιάς Ηπείρου, δεν θα μπορούν να πατήσουν το πόδι τους σε ευρωπαϊκό έδαφος για πέντε χρόνια.

Μια τροπολογία των Σοσιαλιστών, σύμφωνα με την οποία η διάρκεια κράτησης θα μπορούσε να είναι 3 μήνες και να επεκταθεί κατά ακόμη 3 μήνες, απορρίφθηκε.

Οπως απορρίφθηκαν, επίσης, οι τροπολογίες των Σοσιαλιστών, των Πρασίνων και της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς, περί ισότιμης μεταχείρισης των λαθρομεταναστών με τους Ευρωπαίους ιθαγενείς.

Με τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, οι υπερψηφίσαντες ευρωβουλευτές αποπειράθηκαν να χρυσώσουν το «χάπι» για το επερχόμενο «πογκρόμ» εναντίον των λαθρομεταναστών, θεσπίζοντας μία υποχρέωση για τα κράτη-μέλη. Σύμφωνα με αυτήν:

«Κανένα κράτος δεν θα μπορεί, με κανέναν τρόπο, να απελάσει έναν πρόσφυγα προς μια χώρα όπου απειλείται η ζωή και η ελευθερία του».

Τώρα, για το ποιες χώρες θεωρούνται ασφαλείς και ποιες όχι, για την αποπομπή σ' αυτές των λαθρομεταναστών, θα συναποφασίσουν, εν ευθέτω... χρόνω, το Ευρωκοινοβούλιο με το Συμβούλιο Υπουργών της Ε.Ε.

Απέλαση παιδιών

«Παράθυρο», στο κείμενο που εγκρίθηκε, αφήνεται και για την απέλαση παιδιών και οικογενειών.

Ναι μεν προβλέπεται ότι τα παιδιά δεν θα πρέπει να υποβάλλονται σε εξαναγκαστικά μέτρα, αλλά δίνεται η δυνατότητα (σ.σ.: στα παιδιά) να επιλέξουν τον τόπο και τον τρόπο κράτησής τους.

Τα ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά δεν θα μπορούν να απελαθούν, παρά μόνον αν οι οικογένειές τους ή κάποια άλλη μορφή υποδοχής τα αναλάβει κατά την επιστροφή τους, υποστηρίζει το ψήφισμα.

Δύο ημέρες πριν από τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας των Προσφύγων, η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου επέλεξε να υιοθετήσει μια έκθεση με την οποία, όπως τονίστηκε από μεμονωμένους ευρωβουλευτές, «η Ευρώπη κλείνει όλες τις πόρτες και πετάει και το κλειδί...» σε ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν ένα καλύτερο μέλλον, το οποίο δεν μπορούν να εξασφαλίσουν στις χώρες τους.

sisour@orange.fr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/06/2008

[ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ, ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Σ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΚΗ ΧΩΡΑ, ΤΩΡΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ "ΗΠΕΙΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ".]

θέλω να σε δω...

2008-04-15T13:03:00.002+03:00

Τι τραγούδι! Κάθε φορά που το ακούω συγκινούμαι, κάθε φορά βγάζω διαφορετικό νόημα απ τους στίχους του... Τόσο δυνατοί..Τόσο βαθιά χτυπάν μέσα στην ψυχή..Που δε ξέρει πραγματικά τι νιώθει... Δε ξέρει τι να πιστέψει από αυτά που η ίδια λέει στον εαυτό της.. όταν μπάινουν κι οι άλλοι μέσα, εκεί είναι τα δράματα! Χορός...αργός..πένθιμος..σαν το τραγούδι..Ηρεμία/γαλήνη/σιωπή... μου λείψαν...καιρός είναι να σιωπήσω μετά από τόσες συντριβές. Συντριβή. Εσένα που τώρα κοιτάς έτσι βλοσυρά σου χα πει γι' αυτήν.. Είναι γλυκειά σου χα πει, θυμάσαι; Είναι πράγματι.. Σου μαθαίνει πολλά...Γεμάτη συντριβές η ζωή..Οι συντριβές έχουν το χρώμα της,κατακόκκινες... Είναι παιδιά της ή γονείς της..Ζωή...τόσο περίεργη, είναι ίδια η Σοφια! Οξύθημη,απρόβλεπτη, δε ξέρεις ποτέ ποιο πρόσωπο θα σου χαμογελάσει ανάμεσα στις κουρτίνες των παρασκηνίων.. Η ζωή είναι ίδια η Σοφία τελικά! Στα λέει στα ίσια, και σου χαρίζει απ τις καλύτερες εω΄ς τις χειρότερες στιγμές..Βέβαια για έναν ακόμη λόγο η Σοφία μοιάζει με τη ζωή.. όσο καιρό κι αν είναι φίλη μου η Σοφία, ποτέ δε θα την κατανοήσω πλήρως, το ίδιο και με τη ζωή, οπότε τέρμα οι μεγάλες κουβέντες! Δε θέλει μεγάλες κουβέντες η ζωή! ούτε η Σοφία! Προτιμά τις πιο σαφείς εκφράσεις..
Ίσως να το χω ξαναπεί κάπου..Η Πολυδούρη είχε γράψει: Αγώνας είναι η ζωή.. έχει τις νίκες και τις ήττες της λοιπόν.
Αχ... έχει μπει και η άνοιξη... Διάβασμα όμως πολύ.. Κρίμα που δεν μπορώ να απολάμβάνω πιο συχνά τις ομορφιές της φύσης.. Εσύ πάλι που κοιτάς τώρα με ένα βλέμμα όχι τόσο βλοσυρό, θυμάσαι που σου χα πει ότι οι νερατζιές έχουν στολιστεί τα κάτασπρα μυρωδάτα άνθη τους; Δεν ήρθες όμως να τις δεις! Είναι ωραίες οι νερατζιές και τις αγαπώ πολύ... Τις αγαπώ πολύ επειδή κανείς δε τις τρώει! Μόνο γλυκό του κουταλιού τις κάνουν. Κάνει η γιαγιά μου τέτοιο. Δε μ' αρέσει όμως! Είναι πολύ πικρόγλυκο! Περίεργη γεύση! Θέλω το καλοκαίρι! Ησυχία, απόσυρση, φαγητό της γιαγιάς, έξω πιο συχνά...
Κάπου υπάρχει η αγάπη μου μα δε ξέρω ποια είναι, κάπου υπάρχει η αγάπη μου μα δε ξέρω που... Τύχη μάλλον περισσότερο από ατυχία..
Καλημέρα!

Για των ματιών σου το χρώμα!!

2008-04-11T17:09:00.000+03:00

Janis Joplin- Piece Of My Heart

2008-03-31T20:59:00.005+03:00

Άντε λίγη Joplin να ρθουμε στα ίσα μας.. Λίγα 60s για να μας θυμίσουν τα παιδιά των λουλουδιών, πάνω που μπάινει η άνοιξη..(ποιά άνοιξη, όλο βροχές έχει!)
Μου ζητήθηκε να ανεβάσω Βίσση (κάτι το οποίο φυσικά δεν έκανα ακόμη κι αν το κομμάτι ήταν έτσι κι έτσι) οπότε ως αντάλλαγμα βάζω Joplin, που ξέρω ότι επίσης αρέσει!
Παιδιά, σόρι που δεν ανεβάζω συχνά... αλλά... έλλειψη χρόνου βλέπετε.. Δεν είναι και όλη μου η ζωή ένας υπολογιστής!
φιλιά!

Janis Joplin, Piece Of My Heart

Didn't I make you feel like you were the only man, well yeah,
Δε σε έκανα να νιώσεις ότι είσαι ο μοναδικός άντρας, λοιπον ναι,
An' didn't I give you nearly everything that a woman possibly can ?
Και δε σου έδωσα σχεδόν όλα αυτά που μια γυναίκα μπορεί να δώσει?
Honey, you know I did!
Γλυκέ μου το ξέρεις πως το 'κανα!
And each time I tell myself that I, well I think I've had enough,
και κάθε φορά λέω στον εαυτό μου ότι αρκετά ανέχτηκα,
But I'm gonna show you, baby, that a woman can be tough.
Αλλά θα σου δείξω μωρο μου ότι μια γυναίκα μπορεί να γίνει σκληρη.

I want you to come on, come on, come on, come on and take it,
Θέλω να 'ρθεις και να το πάρεις,
Take another little piece of my heart now, baby, (break a..)
Πάρε άλλο ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου τώρα μωρό μου, (σπάσ' το)
Break another little bit of my heart now, darling, yeah. (have a..)
Σπάσε άλλο ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου, αγάπη μου, ναι.(πάρ' το)
Hey! Have another little piece of my heart now, baby, yeah.
Ει! Πάρε άλλο ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου, μωρό μου, ναι.
You know you got it if it makes you feel good,
Το ξέρεις πως είναι δικό σου αν σε κάνει να νιώθεις καλά,
Oh yes indeed.
Ω, ναι!

You're out on the streets looking good, and baby,
Είσαι έξω στο δρόμο, σαν κύριος, και μωρό μου,
Deep down in your heart I guess you know that it ain't right,
Βαθιά μέσα στην καρδιά σου στοιχηματίζω ότι κάτι δεν πάει καλά,
Never never never never never never never hear me when I cry at night.
Ποτέ,ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ μην μ' ακούς όταν κλαίω τα βράδια
Baby, I cry all the time!
Μωρό μου κλαίω όλη την ώρα!
And each time I tell myself that I, well I can't stand the pain,
και κάθε φορά λέω στον εαυτό μου ότι εγώ δε θα βαστάξω τον πόνο
But when you hold me in your arms, I'll sing it once again.
Όμως όταν με κρατάς στα χέρια σου, θα το ξανατραγουδήσω!

I'll say come on, come on, come on, come on, yeah take it!
Take another little piece of my heart now, baby. (break a..)
Break another little bit of my heart now, darling, yeah, (come on…)
Have another little piece of my heart now, baby, yeah.
Well, You know you got it, child, if it makes you feel good

I need you to come on, come on, come on, come on and take it,
Take another little piece of my heart now, baby. (break a…)
Break another little bit of my heart, darling, yeah. (have a)
Have another little piece of my heart now, baby,
You know you got it (waaaaahhh)
Take a…Take another little piece of my heart now, baby. (break a…)
Break another little bit of my heart, and darling, yeah yeah (have a)
Have another little piece of my heart now, baby,
You know you got it, child, if it makes you feel good

Sot, σ' ευχαριστώ ξανά, για την "τεχνική υποστήριξη"!!

Παιχνίδι Ποιημάτων

2008-02-26T16:31:00.004+02:00

Δεχόμενος την πρόσκληση της μέλλισας-Ιμμαήλ γι' αυτό το παιχνίδι, αναρτώ κι εγώ με τη σειρά μου ένα τραγούδι "χαρούμενο".. Ελπίζω να σας αρέσει! Έψαξα πολύ να βρω ποίημα αλλά δεν είναι εύκολο δα να βρείς ένα ποίημα χαρούμενο.. Στην ποίηση κυριαρχεί η τραγικότητα, η θλίψη, η ειρωνία, η μαυρίλα, σπάνια όμως η ελπίδα και η χαρά. Ειδικά η χαρά.. Γιατί άραγε; θέλω να πώ, μήπως πρέπει η ποίηση να ανακαλύψει και νέους ορίζοντες;
Βάζω λοιπόν ένα τραγούδι του Χατζιδάκι που άνετα θα μπορούσε να είναι και ποίημα. Είναι πραγματικά χαρούμενο νομίζω, καθόλου χαζοχαρούμενο..

Τώρα που είναι άνοιξη, και τα λουλούδια ανθίζουν,
οι νύχτες με ζαλίζουνε τ'αγόρια όταν σφυρίζουν.
Κι όσους τα βράδια συναντώ, μου λένε καλημέρα,
μα εγώ δεν έχω τι να πω, σφυρίζω στον αγέρα.

Κάπου υπάρχει η αγάπη μου, μα δε ξέρω ποια είναι,
κάπου υπάρχει η αγάπη μου, μα δε ξέρω που.
Θα τη γυρέψω στα χαρτιά, θα τη γυρέψω στ' άστρα
μα σαν τη βρω, στ'ορκίζομαι πως θα ντυθώ,
πως θα ντυθώ μες στ' άσπρα!

Αυτή η μυρωδιά της ανοιξης... με κάνει απίστευτα χαρούμενο..Νιώθω φως, ζέστη, μυρωδιές ευχάριστες..ησυχία..

με τη σειρά μου καλώ όποιον διαβάσει αυτό το ποστ και θέλει, να αναρτήσει ένα χαρούμενο ποίημα... έτσι να ανεβούμε λίγο βρε αδεφέ!

κρίμα που δεν μπορώ να βάλω το τραγούδι να ακούγεται, το έχω αλλά όχι σε μορφή που το ανεβάζει... Όποιος το χει, είτε απ τη Νανα Μούσχουρη είτε απ την Ελευθερία Αρβανιτάκη, ας μου το στείλει!

Δείτε και τα παρακάτω βίντεο αν θέλετε!! Το πρώτο με τη Μούσχουρη χωρίς γυαλιά και το άλλο απ την Αρβανιτάκη.
http://www.youtube.com/watch?v=eT31_9b0Ips
http://www.youtube.com/watch?v=WbgacOoaCSs

Ευχαριστώ πολύ τον Sot που μου έστειλε τα τραγούδια. Είναι και τα δυο στο podcast πατήστε και επιλέξτε ποιο θέλετε να ακούσετε! Σοτ ευχαριστώ!

Ταγκόρ- Γιαπωνέζικο παραμύθι

2008-02-07T20:35:00.000+02:00

Αυτή είναι η προσευχή μου για σένα, Κύριέ μου,
χτύπησε,χτύπησε στη ρίζα αυτή τη λέπρα μέσα στην καρδιά μου.
Δώσε μου τη δύναμη να υποφέρω με ευχαρίστηση
τις λύπες μου και τις χαρές μου.
Δόσε μου τη δύναμη να κάνω την αγάπη μου μια
αφθονία από υπηρεσίες.
Δόσε μου τη δύναμη να μην αρνηθώ ποτέ το φτωχό,
ούτε να γονατίσω μπροστά στη γεμάτη αυθάδεια ισχύ.
Δόσε μου τη δύναμη να μεγαλύνω το πνεύμα μου,
μακρυά απ' τις εφήμερες ματαιότητες.
Και δόσε μου τη δύναμη να υποτάξω τη δύναμή μου
στη θέλησή σου με αγάπη.

Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ- Λυρικές Προσφορές,
μετάφραση:Άννα Κουντουριώτου, Εκδόσεις Γερ.Αναγνωστίδη

Αυτή η προσευχή του Ταγκόρ είναι αποκαλυπτική. Με κάνει να νιώθω απαλλαγμένος, αφημένος, συγχωρεμένος.. Γι' αυτό και την ανέβασα... Η βαθιά θρησκευητικότητα των έργων του Ταγκόρ φέρνει τον άνθρωπο σε κατ' ευθείαν επαφή με το Θεό.

Κάτι άσχετο τώρα.. Σήμερα κάναμε στο μάθημα της ψυχολογίας ένα εξαιρετικό κείμενο.. Έναν παλιό γιαπωνέζικο μύθο.. Θα ήθελα να το μοιραστω μαζί σας..

Ένα παλιό γιαπωνέζικο παραμύθι εξιστορεί πώς προκάλεσε κάποτε ένας πολεμοχαρής σαμουράι ένα δάσκαλο του Ζεν να του εξηγήσει την έννοια του παραδείσου και της κόλασης. Τότε ο μοναχός απάντησε με περιφρόνηση: "Δεν είσαι παρά ένας τιποτένιος - δε μπορώ να χάνω τον καιρό μου με τους ομοίους σου!". Με θιγμένο εγωισμό, ο σαμουράι τράβηξε οργισμένος το σπαθί του ουρλιάζοντας: "Θα μπορούσα να σε σκοτώσω για την αναίδειά σου!". "Αυτό", είπε ήρεμα ο μοναχός, "είναι η κόλαση". ξαφνιασμένος,αναγνωρίζοντας πόσο αληθινό ήταν αυτό που του έλεγε ο δάσκαλος σχετικά με την οργή που τον είχε κυριέψει, ο σαμουράι ηρέμησε, έκρυψε το σπαθί στο θηκάρι και υποκλίθηκε, ευχαριστώντας το μοναχό για τη βαθιά του γνώση. "Και αυτό", είπε ο μοναχός, "είναι ο παράδεισος"..

Σας αφήνω με αυτά για την ώρα.. Καληνύχτα!

Suzanne- Φλέρυ Νταντωνάκη

2007-12-15T17:07:00.000+02:00

Suzanne

Στίχοι-Μουσική: Leonard Cohen Απόδοση

Suzanne takes you down to her place Η Suzanne σε παίρνει στην κρυψώνα της

Νear the river Δίπλα στο ποτάμι

You can hear the boats go by Μπορείς να ακούσεις τις βάρκες να περνούν

You can spend the night beside her Μπορείς να περάσεις τη νύχτα πλάι της

And you know that she 's half crazy Και ξέρεις ότι είναι σχεδόν τρελή

But that 's why you want to be there Αλλά γι'αυτό θες να 'σαι εκεί

And she feeds you tea and oranges Και σε φιλεύει τσάι και πορτοκάλια

That come all the way from China Φερμένα από την Κίνα

And just when you mean to tell her Και μόλις πας να της πεις

That you have no love to give her Ότι δεν έχεις άλλη αγάπη να της δώσεις

Then she gets you on her wavelenght Τότε σε παίρνει με το μέρος της

And she lets the river answer Κι αφήνει το ποτάμι ν'απαντήσει

That you 've always been her lover Ότι ήσουν ο παντοτινός της εραστής

And you want to travel with her Και θες να ταξιδέψεις μαζί της

And you want to travel blind Και θες να ταξιδέψεις χωρίς να βλέπεις

And you know that she will trust you Και ξέρεις ότι θα σ'εμπιστευτεί

For you 've touched her perfect body Γιατί άγιιξες το τέλειο σώμα της

With your mind. Με το νου σου.

And Jesus was a sailor Κι ο Χριστός ήταν ναυτικός

when he walked up on the water Όταν περπάτησε πάνω στα νερά

And he spent a long time watching Και ξόδεψε πολύ καιρό παρατηρώντας

From his lonely wooden tower Απ'τον μοναχικό, ξύλινο πύργο του

And when he knew for certain Και όταν γνώριζε στα σίγουρα
Only drowning men could see him Πως μόνο αυτοί που πνίγονται μπορούν να τον δουν

He said "All men will be sailors then Είπε:"Τότε όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν ναυτικοί

Until the sea shall free them" Μέχρι να τους ελευθερώσει η θάλασσα"

But he himself was broken Αλλά κι ο ίδιος ράγισε

Long before the sky would open Καιρό πριν ανοίξουν οι ουρανοί

Forsaken, almost human Ανέμελος, σχεδόν άνθρωπος

He sank beneath your wisdom like a stone Βούλιαξε κάτω απ'τη σοφία σου σαν πέτρα

And you want to travel with him Και θες να ταξιδέψεις μαζί του

And you want to travel blind Και θες να ταξιδέψεις χωρίς να βλέπεις

And you think maybe you 'll trust him Και σκέφτεσαι ότι μπορεί να τον εμπιστευτείς

For he 's touched your perfect body Γιατί άγγιξε το τέλειο σώμα σου

with his mind. Με το νου του.

Suzanne takes you down to her place Η Suzanne σε οδηγεί στην κρυψώνα της

by the river δίπλα στο ποτάμι

You can hear the boats go by Μπορείς να ακούσεις τις βάρκες να περνούν

You can spend the night beside her Μπορείς να περάσεις τη νύχτα στο πλάι της

And the sun pours down like honey Και ο ήλιος στάζει σαν μέλι

On our Lady of the harbour Πάνω στην Παναγιά του λιμανιού

And she shows you where to look Και σου δείχνει που να κοιτάξεις

Among the garbage and the flowers Ανάμεσα στα σκουπίδια και τα λουλούδια

There are heroes in the seaweed Υπάρχουν ήρωες μέσα στα φύκια

There are children in the morning Υπάρχουν παιδιά το πρωινό

They are leaning out for love Παρακαλούν για λίγη αγάπη

And they will lean that way forever Και θα παρακαλούν έτσι για πάντα

While Suzanne holds the mirror Όσο η Suzanne κρατά τον καθρέφτη

And you want to travel with her Και θες να ταξιδέψεις μαζί της

And you want to travel blind Και θες να ταξιδέψεις χωρίς να βλέπεις

And you know that you can trust her Και ξέρεις ότι μπορείς να την εμπιστευτείς

For she 's touched your perfect body Γιατί άγγιξε το τέλειο σώμα σου

with her mind. Με το νου της.

Το τραγούδι βρίσκεται στο CD "Φλέρυ Νταντωνάκη-Η αιώνια εφηβεία της φωνής".

Η φωνή της Φλέρυς σ'αυτο το τραγούδι ονειρική, λυρική, πονετική, ευαίσθητη, δυνατή. Αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές του ανθρώπου βγάζοντας την ολοδική της μελωδία. Η Φλέρυ ήταν και είναι μια ύπαρξη ανεπανάληπτη. Ένα φουριόζο κολλίμπρι όπως την χαρακτηρίζει ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος στο βιβλίο του γι'αυτήν "Εγώ είμ' ένα σύννεφο". Μιά παρουσία σαν νεράιδα, σαν αέρας, σαν Θεός. Στο βιβλίο του για τη Φλέρυ, ο Σπυρόπουλος γράφει τη φράση:"Τη φωνή μου δε θα τη φανερώσω ποτέ!" Κάθε φορά που σκέφτομαι τη Φλέρυ πάντα μου 'ρχεται στο μυαλό αυτή η φράση. Εκτός απ'αυτή τη φράση όμως μου 'ρχεται στο μυαλό και αυτό το τραγούδι. Όχι μόνο γιατί το τραγουδάει υπέροχα αλλά και γιατί την νιώθω να ταυτίζεται με τη Suzanne. Παίρνει τη μορφή του αερικού, του αγγέλου, της νεράιδας.

Τη μορφή ενός αγαθού κοριτσιού με μεγάλη καρδιά που περπατά με ελαφρά βήματα πάνω στο σκοινί της επικοινωνίας σου με το "Αλλο". Το κορίτσι όμως αυτό κινδύνεψε πολύ. Πέρασε θεόρατα βουνά γεμάτα με αγκαθωτούς θάμνους και λακούβες με λάσπη, για να φτάσει το Θεό και να γίνει ένα με όλους τους ανθρώπους, να αγαπήσει όλους τους ανθρώπους πραγματικά, να φτάσει το φως, τον εαυτό της, την Αλήθεια!

Κάποιος έχει όμως βάλει εκ των προτέρων αυτό το βουνό, αυτό το δράκο μπροστά μας. Τον κουρδίζει και τον στήνει μπροστά μας. Τον βάζει για να τον νικήσουμε (τον δράκο) σ΄αυτή τη μάχη που αξίζει να δώσουμε. Οφείλουμε να τη δώσουμε. Για το καλό μας τον βάζει. Τον πέρασε αυτό το δράκο η Φλέρυ. Με κάποιες απώλειες ίσως αλλά τον νίκησε. Κι είναι απ'τους λίγους..

Διαδρομή στο Πήλιο

2007-11-25T19:59:00.000+02:00

Κυριακή πρωί. Μια διαδρομή στο Πήλιο είναι σίγουρα μια καλή ιδέα. Αρχίζουμε λοιπόν!Το Πήλιο σαν κρεμασμένο απ' τον ουρανό ξεπροβάλλει. Τα φύλλα έχουν βάλει τα πιο ωραία τους ρούχα. Κόκκινα, κίτρινα, καφέ, πορτοκαλί, πράσινα ζωγραφίζουν έναν πίνακα μοναδικό!

Ίσως γι' αυτό το φθινόπωρο είναι η αγαπημένη μου εποχή.. Γαλήνια, γήινα χρώματα παντού!
Άγιος Γεώργιος Νηλείας η πρώτη σύντομη στάση. Αρχοντικά πανέμορφα αλλά και μικρά παραδοσιακά σπίτια συμπληρώνουν τη μαγική ατμόσφαιρα. Απλωμένο πάνω στην καμπύλη του βουνού, το χωριό μας υποδέχεται, μας μιλά, μας διηγείται μύθους κι ιστορίες της ζωής του..Δε ξέρω πόσα χρόνια ζουν αυτά τα χωριά και πόσα χρόνια θα ζήσουν. Πόσα χρόνια ακόμη θα κουβαλούν στις πλάτες τους το παρελθόν. Κι είναι βαρύ φορτίο. Ο Άγιος Γιώργης ήταν κεφαλοχώρι, δηλαδή κεντρικό χωριό, συχνά εμπορικό κέντρο. Τώρα είναι ένας τουριστικός προορισμός.
Επόμενος σταθμός, ένα απ' τα αγαπημένα μου χωριά. Βυζίτσα!
Πανέμορφα σπίτια τυλιγμένα στα κλαδιά των δέντρων.

Επισκεφθήκαμε πρώτα την εκκλησία..Μια απλή εκκλησία είναι με ένα τέμπλο αρκετά μπαρόκ αλλά όχι και κακόγουστο. Πήρα από κει τον Αρχάγγελο Γαβριήλ να μας φυλάει. Έλα μαζί μας..

Ανηφορίσαμε στην πλατεία και πήγαμε να φάμε σε ένα εστιατόριο. Πριτς! Δεν είχε τραπέζια!!
Ενώ οι άλλοι περίμεναν στο εστιατόριο να τους ειδοποιήσουν όταν αδειάσει ένα τραπέζι, εγώ κι η μαμά μου, ως γνήσιοι εξερευνητές (λέμε τώρα) ακολουθήσαμε ένα στενό καλντερίμι. Συναντήσαμε ένα παλιό ερειπωμένο σπίτι.
Καλέ! Μη μας κοιτάτε ντρεπόμαστε!

Πιο κάτω μια πόρτα. Κάτι σαν πύλη για την ακρίβεια! Σιδερένια, σαν παραμυθένια. Η πύλη για τον κόσμο των ονείρων, των αισθήσεων.

Πιο πέρα ένα μικρό λιβάδι, κάτι σαν μικρό άνοιγμα, ξέφωτο. Άρχισα να χορεύω..Κι όλα γύρω μου μια εικόνα. Τα χρώματα, οι μυρωδιές των φυτών, τα υγρό γρασίδι κάτω απ' τα πόδια μου, ο πανέμορφος Παγασητικός,ένα αυτοκίνητο που περνούσε, όλα μια εικόνα κάτω απ' το μεσημεριανό φως.

Μας φώναξαν να πάμε στο εστιατόριο. Άδειασε το τραπέζι. Γυρίζοντας στο καλντερίμι, βρήκαμε μια σκεπή με καταπράσινα βρύα..
Αφού ντερλικώσαμε (όπως σωστά καταλάβατε) συνεχίσαμε και με μεγάλη μου πίεση πήγαμε στις Μηλιές.. Οι Μηλιές ήταν σταθμός που κατέληγε το τρενάκι του Πηλίου. Τους πίεσα να περπατήσουμε στις ράγες του τρένου. Στις ράγες που περνούσε το τρενάκι του Πηλίου!

Το τρενάκι αυτό, εξυπηρετούσε για πολλά χρόνια τους κατοίκους του Πηλίου μέχρι να διακοπεί η κυκλοφορία του. Λίγα χρόνια πριν, άρχισε ξανά να λειτουργεί..Σε ένα πολύ μικρότερο δρομολόγιο για τουριστικούς κυρίως λόγους.. Για να περνάει το τρενάκι πλάι στο βουνό, χρειάστηκε να φτιαχτεί ένας αριθμός γεφυρών, πολλές σχεδιασμένες απ' τον Evaristo de Chirico, πατέρα του Giorgio de Chirico, ο οποίος διέμεινε στο Βόλο όσο καιρό σχεδίαζε αυτές τις γέφυρες.
(Φωτογραφία που βρήκα απ' τη διεύθυνση 8dim-volou.
mag.sch.gr

Ποτέ μου δεν είχα ξαναδεί το Πήλιο τόσο χρωματιστό...
Περπατάμε δίπλα στις ράγες, πλάι στο βουνό, αγγίζοντας τα φυτά που ξεπροβάλλουν μπροστά σου, κοιτάζοντας και θαυμάζοντας το βουνό, τα χρώματα που όσες φορές κι αν τα κοιτούσαμε εκείνη τη μέρα δε τα χορταίναμε..

Ο λόγος ίσως που το λάτρεψα τόσο πολύ αυτή τη μέρα είναι ότι τα αδύναμα φύλλα των δέντρων είχαν όλες τις αποχρώσεις του αγαπημένου μου κόκκινου..Πιο ανοιχτό, πιο σκούρο, κεραμιδί, ανακατεμένα μαζί με το τόσο φυσικό και ζεστό πράσινο της μητέρας φύσης. Το πράσινο είναι τα χέρια της, το κόκκινο η καρδιά της, το γαλάζιο τ' ουρανού το βλέμμα κι η ευχή της..
Η ματιά μου σκαλώνει παντού αποτυπώνοντας με απληστία όσες πιο πολλές εικόνες μπορεί. Λίγες απ' αυτές προλαβαίνω να αποτυπώσω με τη φωτογραφική και ακόμη λιγότερες βρίσκονται εδώ. Η ομορφιά της φύσης δε πρόκειται ποτέ να αποτυπωθεί με ανθρώπινα μέσα..

Ναι θα το περάσουμε κι αυτό, δεν είναι δύσκολο, ελάτε μαζί μου..Χέρι!

Μια εκκλησιά βρίσκεται εκεί! Κρυμμένη στα φυλλώματα! Τόσο απλή και τόσο όμορφη!Μου θυμίζει ένα ποίημα της αγαπημένης μου Πολυδούρη με τον τίτλο Θεός
"Ταπεινή ρημοκλησούλα
πίσω από βουνού κορφή,
συ βαθιά μου, μες στη σκέψη
ζεις απόμερη, κρυφή.."

Μέσα σ' ένα ρέμα υπάρχει ένα ερείπιο.. Πάντα μου άρεσαν τα ερείπια. Έχουν ιστορία, ψυχή, ζωή!

Πήρε να βραδιάζει, ώρα να γυρίσουμε..

Αντί όμως να γυρίσουμε στο Βόλο, σταμτάμε στην Κάτω Γατζέα για καφέ.Η κάτω Γατζέα! Τι όμορφο μέρος! Σ' αυτήν εδώ τη γέφυρα, όταν ήμουν μικρός και ερχόμασταν εδώ κοντά για μπάνιο, περπατούσα με τον μπαμπά μου και το Λάζαρο. Πάντα φοβόμουν γιατί τα ξύλα δεν ήταν πολύ σταθερά και εμφανώς αδυνατισμένα απ' την αρμύρα.Ο μπαμπάς και ο Λάζαρος περπατούσαν με άνεση αλλά εγώ φοβόμουν και πάντα, όσες φορές κι αν την είχα περπατήσει, δίσταζα να την διαβώ. Σήμερα, έστω και χρόνια πολλά μετά, δε τόλμησα να την περπατήσω σαν τότε. Ο μπαμπάς εξ' άλλου ήταν στο καφέ!

Κι αυτή η αποθήκη! Χρόνια τη θυμάμαι έτσι! Θυμάμαι και μια σαραντάρα κυρία με γκρίζα μακριά μαλλιά να βγαίνει απ' αυτήν. Δε ξέρω το όνομά της..Έχω τόσα χρόνια να 'ρθω εδώ!

Τέλειωσε κι αυτό το απόγευμα με το φακό στο χέρι..Ελπίζω να σας ταξίδεψα ευχάριστα εκεί που πήγα κι εγώ!

Γυρίζουμε πίσω στο Βόλο. Πίσω στη σκληρή πραγματικότητα και βιαιότητα της αισθητικής της πόλης!

Το μηδέν!

2007-11-13T00:03:00.000+02:00

Αγαπητοί συνμπλογκίτες, μόλις πριν λίγες ώρες είχα αποφασίσει να κλείσω το μπλογκ, ή καλύτερα να το αφήσω ανενεργό για λίγο καιρό μέχρι να ηρεμήσω..Βλέπετε, οι δύο πολύ κομψοί συνμπλογκίτες The Blue και Νίκος, φρόντισαν να με ονομάσουν νούμερο(υποθέτω μηδενικό), αλαζόνα 15χρόνο, καμένο μυαλό(ναι το ξέρω ότι είμαι θερμός άντρας, δε χρειαζόταν να μου το πει ο the blue), ψευτοδιανοούμενο, κολλημένο και πολλά άλλα...Το κακό είναι ότι μέχρι πριν λίγο τα 'παιρνα στα σοβαρά!! Να 'ναι καλά η Dokisisofi, η κα.Α.Τ., και άλλοι ακόμη...Αφού λοιπόν είμαι ένα στρογγυλό μηδενικό, αποφάσισα να ξαναρχίσω τον κύκλο μου χωρίς να δίνω σημασία σε ανθρώπους που μόνος τους σκοπός είναι να με ισοπεδώσουν! Απλά χωρίς να δίνω σημασία! Μπα σε καλό τους, παραλίγο να το 'κλεινα το μαγαζάκι.. Θυμάμαι τότε που πρωτόφτιαξα το μπλογκ και καθόμουν με λαχτάρα μπρος στον υπολογιστή να σας γνωρίσω..Μετά άρχισαν να χαλάν τα πράγματα..Μια η ανάρτηση περί ποδοσφαίρου όπου όλοι σχεδόν μου επιτεθήκατε(ήταν η μόνη που συγκέντρωσε 77 σχόλια,τυχαίο??), μια ο Μενέλαος, και μετά ο νίκος και ο The Blue. Τώρα όμως όλα είναι καλά. Η λύση για να συνεχίσεις είναι να "ξορκίσεις" το κακό. Και αυτό γίνεται πάντα με τα τραγούδια!Ως μηδενικό λοιπόν αρχίζω τη ζωή μου απ' το μηδέν!!Καλή μου αρχή!(επανέρχομαι δριμύτερος!)

Το Μηδέν
Μουσική:Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι:Λάκης Λαζόπουλος
Ερμηνεία:Ελευθερία Αρβανιτάκη!!!!

Το μηδέν θα κάνω κύκλο, κι εκεί μέσα θα χορεύω
Κι ας μη ξέρω που πηγαίνω, κι ας μη ξέρω τι γυρεύω!
Τη ζωή μου μηδενίζω, πάει να πει πως ξαναρχίζω,
τη ζωή μου μηδενίζω, πίσω δε ξαναγυρίζω!

Βάλαμε φωτιά στα φρένα και μας έμεινε το γκάζι,
με ταχύτητες μεγάλες μοναχά, η γη αλλάζει!
Έτσι μόνο η γη αλλάζει, με ταχύτητες μεγάλες
βάλαμε φωτιά στα φρένα και μας έμεινε το γκάζι!

Στάχτες γίνανε τα πάντα, κάηκε το παρελθόν μου,
όλη μου η περιουσία στη καρδιά και στο μυαλό μου!
Τη ζωή μου μηδενίζω, πάει να πει πως ξαναρχίζω,
τη ζωή μου μηδενίζω πίσω δε ξαναγυρίζω!

Βάλαμε φωτιά στα φρένα και μας έμεινε το γκάζι,
με ταχύτητες μεγάλες μοναχά, η γη αλλάζει!
Έτσι μόνο η γη αλλάζει, με ταχύτητες μεγάλες,
βάλαμε φωτιά στα φρένα και μας έμεινε το γκάζι!!!!

Παιδιά μόλις έμαθα ότι κάναν και φαν κλαμπ να με κοροϊδεύουν! Χαχα!Βυθιστείτε στις κακίες σας..Εγώ πια σας έχω μηδενίσει!!(Χαχά!Δε θα πάψω να γελάω όλη νύχτα!

Ευχαριστώ πολύ τον Λάζαρο και τον Sot που με βοήθησαν να ανεβάσω τη μουσική!

15-10-07

2007-10-15T00:52:00.000+03:00

Σήμερα είναι η ημέρα των μπλόγκερς να μιλήσουν για το περιβάλλον!Είναι καιρός όλοι να κάνουμε κάτι. Είναι ευθύνη και καθήκον. Παραθέτω λοιπόν εδώ λίγους τρόπους εξοικονόμησης ενέργειας, κάποιες διαφορετικές συνήθειες μπας και κάνουμε πιο καθαρό το μέλλον μας!
1)ρύθμισε το θερμοστάτη
2)κάντε ντους αντί για μπάνιο
3)Κλείστε τα φώτα όταν δε τα χρειάζεστε
4)μην αφήνετε το κινητό να φορτίζεται όταν η μπαταρία είναι γεμάτη
5)Χρησιμοποιήστε λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας
6)Όταν κλείνουμε τη βρύση όσο βουρτσίζουμε τα δόντια, εξοικονομούμε 12-15 λίτρα νερού
7)χρησιμοποιήστε τσάντες που ξαναχρησιμοποιούνται όταν πάτε για ψώνια αντί για πλαστικές σακούλες
8)Ανακυκλώστε
9)Για μικρές αποστάσεις, μπορούμε όλοι να πάρουμε τα κουλά μας και να περπατήσουμε από το να πάρουμε το αυτοκίνητο, για μεγαλύτερες αποστάσεις υπάρχουν και τα Μ.Μ.Μ.!Αποφύγετε τα αεροπορικά ταξίδια.
10)Φυτέψτε δέντρα όπου βρείτε!Ακόμα και ένα δέντρο!Καθαρίζει τον αέρα που αναπνέουμε!
11)Χρησιμοποιήστε όσο το δυνατόν λιγότερο χαρτί, βγάζετε φωτοτυπίες και απ' τις δύο πλευρές του!
12)Τρώτε λιγότερο κρέας!(ναι, η παραγωγή κρέατος εκλύει CO2)

Ρε παιδιά πρέπει να κάνουμε κάτι, να πάρουμε τον πλανήτη στα χέρια μας. Και να μην ακούω χαζά τύπου "και που θα το κάνω εγώ, θα αλλάξει τίποτα?" Ναι θα αλλάξει.
THINK GLOBALLY, ACT LOCALLY
Οι πάγοι λιώνουν, οι παγετώνες υποχωρούν, η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει,τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι συνηθέστερα και εφιαλτικά και ζώα και φυτά της θάλασσας εξαφανίζονται.

Είναι αχάριστο να καταστρέφουμε το περιβάλλον που μας έδωσε ζωή...
Άντε μήπως δούμε καμιά Άσπρη Μέρα!

Επισκεφθείτε τη ιστοσελίδα της Greenpeace
(Ευχαριστώ πολύ τη κα.Δήμου για το βιβλίο το οποίο μου δάνεισε απ' όπου προμηθεύτηκα όλες αυτές τις πληροφορίες)

Κόκκινο..

2007-10-05T20:03:00.000+03:00

Ήταν τρεις το πρωί όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ξύπνησε απότομα και σηκώθηκε απ' το κρεββάτι. Απάντησε φανερά ενοχλημένη.
-Παρακαλώ.
-Συγγνώμη για το ακατάλληλο της ώρας, τηλεφωνούμε απ' το Γενικό Νοσοκομείο. Μήπως γνωρίζετε κάποιον με το όνομα Εμμανουήλ Φερίδης;
-Μάλιστα, συνέβη κάτι;
-Σας παρακαλούμε να έρθετε εδώ αμέσως. Γεια σας.
-Μα μισό λεπτό σας παρακαλώ, τι έχει συμβεί, πείτε μου.
Η άλλη άκρη της γραμμής ήταν ήδη νεκρή..Έμεινε βουβή και ακίνητη με το τηλέφωνο στο παγωμένο της χέρι και με μια δύναμη να την ωθεί να τρέξει χωρίς να τη ρωτήσει αν μπορεί.
Φόρεσε βιαστικά το κόκκινο φόρεμά της, αυτό που της είχε χαρίσει στα γενέθλιά της ο Μάνος, και το μαύρο της παλτό..Ξεκίνησε με τα πόδια για το νοσοκομείο, δεν ήταν μακριά. ένιωσε το πρωινό αγιάζι να την χτυπάει αινιγματικά στο πρόσωπο..τα άστρα δε μπορούσαν να πάρουν ένα βλέμμα της..Κολλημένη ήταν η ματιά της στο πεζοδρόμιο..χωρίς κι αυτό να το κοιτάει πραγματικά. Έφτασε τελικά στο νοσοκομείο..Ανοίγοντας τις πόρτες είχε ήδη κυριευθεί από το αναπόφευκτο προαίσθημα για κάτι κακό.. Εδώ πριν λίγα χρόνια είχε κλάψει για τη μητέρα της. Την είχε νικήσει τόσο άδοξα η αρρώστια..Μόνο ο γιος της της είχε μείνει πια...και ο Μάνος. Πήγε στις πληροφορίες και της έδειξαν να πάει στον πρώτο διάδρομο δεξιά. Σαν σε ζάλη, σαν σε κακό εφιάλτη είδε γιατρούς και νοσοκόμες με ένα φορείο καλυμμένο με άσπρο σεντόνι ανάμεσα τους. Οι ουρανοί την άκουσαν να ουρλιάζει..
Αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Αυτό είπαν. Δε μπορούσε να σταματήσει τα δάκρυά της όταν πέρασε από μπροστά της το φορείο. Κολλημένη στον τοίχο, με τις παλάμες γυρισμένες προς τα μέσα..Ήθελε από κάπου να γαντζωθεί και να πάρει δύναμη. Την κάλεσαν να αναγνωρίσει το νεκρό. Είδε το σώμα του. Αυτά τα χέρια που χάιδευαν μελαγχολικά τα μαλλιά της το προηγούμενο βράδυ και την κοίμισαν γλυκά, αυτά τα χείλη που την φίλησαν τρυφερά και την έκαναν δική του. Το προηγούμενο βράδυ την έκανε να νιώσει σαν ένα μεγάλο ολάνοιχτο ευωδιαστό τριαντάφυλλο.
Αφήνοντας πίσω της το νοσοκομείο, δε μπορούσε να πιστέψει ότι πραγματικά πέθανε. Κατευθύνθηκε προς το πάρκο όπου ένα παγκάκι της κράτησε συντροφιά μέχρι το πρωί. Τα ξημερώματα σηκώθηκε και τράβηξε για το σπίτι. Δεν έπρεπε να ξυπνήσει το παιδί και αυτή να μην είναι εκεί..Έπρεπε να του φτιάξει το πρωινό. Έφυγε απ' το πάρκο με συντροφιά τη ζωντανή γι' αυτήν σκιά του..Στο δρόμο του μιλούσε ακατάπαυστα.

Κ.Π.Καβάφης-Μονοτονία.

2007-09-18T19:29:00.000+03:00

Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι-
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλο μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

[20, 1908]

(αφιερωμένο εξαιρετικά στη νέα σχολική χρονιά που με βρήκε ελαφρώς "αλλού".

Μαρία Πολυδούρη-Όνειρο.

2007-09-11T17:33:00.000+03:00

Άνθη μάζευα για σένα
στο βουνό που τριγυρνούσα.
Χίλια αγκάθια το καθένα
κι όπως τα 'σφιγγα πονούσα

Να περάσεις καρτερούσα
στο βοριά τον παγωμένο
και το δώρο μου κρατούσα
με λαχτάρα φυλαγμένο

Στη θερμή την αγκαλιά μου
όλο κοίταζα στα μάκρη.
Η λαχτάρα στην καρδιά μου
και στα μάτια μου το δάκρι.

Μεσ' στον πόθο μου δεν είδα
μαύρη η Νύχτα να σιμώνει
κι έκλαψα χωρίς ελπίδα
που δε στα 'χα φέρει μόνη.

Καλαμάτα 1920

(Δεν έχω διορθώσει την ορθογραφία για να διατηρηθεί αυτούσιο το ποίημα)

Γκρρρρρρρρρρρρρρρρρρ!!

2007-09-01T21:25:00.001+03:00

Λοιπόν, θα τα πώ ίσως λίγο άσχημα, συγγνώμη αν πληγώσω κάποιους αλλά....δε πάει άλλο!
Πώς βρέθηκα από ένα μνημόσυνο σε μια αυλή σχολείου γεμάτη καταϊδρωμένα δεκάχρονα που έπαιζαν ποδόσφαιρο ούτε που το κατάλαβα.
Να 'μαι λοιπόν εγώ μπροστά από μια ντουζίνα μικρά παιδάκια από 4 μέχρι 10 χρονών που διασκέδαζαν στη σκέψη του να χτυπάν μια μπάλα με τα πόδια τους.Σε περίπτωση βέβαια που η μπάλα δεν ήταν ιδιαίτερα ευγενική μαζί τους ή υπήρχε κάποιο πρόβλημα, και τι δεν έβγαινε απ' το στόμα τους: βλάκα, ηλίθιο, μ***κα, γ**ώ την π****να μου μέσα, και πολλά άλλα που χρειάζομαι πάρα πολλά αστεράκια για να τα γράψω..
Φυσικά δε χρειάζεται να περιγράψω το σύνδρομο της αγέλης που τα διακατείχε..Θλιβερό.Καμία ξεχωριστή προσωπικότητα...Η λέξη διαφορετικότητα άγνωστη. Ούτε τα άγρια ζώα δεν είναι έτσι..
Τι να πώ??Εγώ στα 10 μου άκουγα Φαραντούρη και ανακάλυπτα τη λογοτεχνία και αυτά(χρησιμοποιώ το ουδέτερο γιατί έχουν ξεπεράσει ακόμη και το ζωώδες στάδιο) ανακαλύπτουν τις ποιο απαίσιες λέξεις του ελληνικού λεξιλογίου!!
Έλεοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοος!!!!
Δε λέω ίσως κι εγώ να ήμουν λίγο υπερβολικός ή μη φυσιολογικός τέλος πάντων, αλλά αυτό δεν είναι κακό.Εξ' άλλου δεν υπάρχει φυσιολογικό. Υπάρχει όμως κάτι πιο ψυχανώμαλο από 22 μαντράχαλους που πάνε πέρα δώθε στο γκαζόν κυνηγώντας μια μπάλα με "σκοπό" να τη βάλουν στα δίχτια??
Ουφ τα 'πα και ξαλάφρωσα!!

Το καλοκαιράκι...

2007-08-31T13:29:00.000+03:00

Το μπλογκ μου άρχισε τη διαδρομή του στη μπλογκόσφαιρα αυτό το καλοκαίρι..Νομίζω ήταν τέλος Ιουνίου ή κατι τέτοιο..Μέσα σ' αυτό το διάστημα γνώρισα τον εαυτό μου καλύτερα και πάνω απ' όλα γνώρισα εσάς.Ρωξάνη, Έλενα 72, Sot, Vain, Μορφέα, Γιάννη Φιλιππίδη, Ήχε, Δώρα, Ηλιογράφε, Μενέλαε, Sedissor, the muppet show girls, και πάνω απ' όλα Βασιλική και Δοκησίσοφη σας ευχαριστώ για όλα!

Χορός..

2007-08-17T18:13:00.001+03:00

Στη χαραμάδα του ξύλου του πατώματος,
στήσανε τρελό χορό,
δε ξέρω ποιες. Τις αγνοώ.

Κρύβομαι και λέω πως δε τις ξέρω
μπροστά μου όμως θα τις ξαναβρώ.

Η μία την άλλη αγαπά.
Τριγυρίζουν απειλητικά ένα μωρό.

Έχει η μία φωτεινή γοητεία
και φόρεμα φορά λευκό.

Έχει η αλλη σκοτεινή ομορφιά,
μαύρο κατράμι φορά θαρρώ.

Την τρίτη την καλύτερη κοιτώ.
Η μορφή της αλλάζει στο λεπτό

Το φόρεμά της το κόκκινο κοιτώ

Μπροστά της λιώνω,πάει, θα χαθώ.
Κι ύσερα πάλι ξαναζώ

Μου δίνει και της δίνω εγώ.
Μου παίρνει και της παίρνω εγώ.

Εκδίκηση ή μοίρα; Ποιο απ' τα δυό;

Με μια κίνηση αρπάζω ό,τι μου χαρίστηκε,
ό,τι μου ανήκει και ό,τι λαχταρώ.

Την παίρνω απ' το χέρι, τη βάζω στο χορό.

Τη σφίγγω στην αγκάλη μου, τα μάτια της να δω.
Κουνιούνται δυό κορμιά αρχιζει ένα τανγκό.

Έρχομαι πιο κοντά της τα χείλη της φιλώ,
λάβα αναβλύζει το στόμα της σαν ακουμπώ.

Τρελά την ερωτεύτηκα μες στο χορό αυτό.

Δε θέλω να την χάσω, με άλλον να τη δω,
Σε άλλον να χαρίζει το χορό αυτό.

Θέλω να την κρατώ
Την αγαπώ, την αγαπώ, την αγαπώ..

Αν φύγει, απ' το φουστάνι της θα γαντζωθώ.

Και τότε σαν κατάρα αυτά που έλεγα γινήκαν-τι κακό!-
Να, φεύγει, ενός άλλου αγγίζει τον κορμό.

Τον λατρεύει και το δείχνει.
Τον σέρνει στο χορό.

Γαντζωμένος εγώ στο φόρεμά της,
κάτω, χάμω θα συρθώ.

Θα λασπωθώ, θα πληγωθώ, θα σκοτωθώ.

Δεν αντέχω.Άλλο δε μπορώ.
Θα αφήσω τα χέρια μου και θα πνιγώ.

Εκεί όμως που αφήνω το ένα χέρι, κάτι με σπρώχνει, ξαναζώ.

Δυναμώνω και μπορώ, ναι μπορώ!

Μπορώ γιατί την αγαπώ, την αγαπώ, την αγαπώ..

Το όνομα της θα το πω.

ΖΩΗ.....

2007-07-23T17:06:00.000+03:00

Ήταν πρωί. Σε πήρα απ' το χέρι και κατεβήκαμε τα σκαλιά του λεωφορείου. Μας άφησε στο μεγάλο δρόμο αφού δεν κατεβαίνει μέχρι την ακτή. Έκλεισε τις πόρτες του σφιχτά πίσω μας. Ήταν ένα παλιό λεωφορείο με σκόνη που το προστάτευε. Φεύγοντας πήρε μαζί του ό,τι δεν είχε θέση στην παρακάτω συνάντηση.
Κατηφορίσαμε στην απότομη άσφαλτο. Με τα λεπτά σου πόδια έβαζες αντίσταση στο έδαφος. Με το φουστάνι σου χόρευε ο αγέρας και έπαιζε το φως. τα μαλλιά σου ανακατεύτηκαν και με μια απαλή κίνηση τα απομάκρυνες απ' το πρόσωπό σου. Κρατώντας σου το χέρι ένιωσα μικρός μπροστά σου. Ένας άνθρωπος μπροστά στο θείο.
Η άσφαλτος τέλειωνε σε ένα μικρό λιμανάκι με καμιά δεκαριά αγκυροβολημένες βάρκες. Για να φτάσουμε στην ακτή, ένα μικρό χορταριασμένο μονοπάτι μας περίμενε να το διασχίσουμε. Ένα μικρό σπίτι φαίνονταν να υπάρχει εκεί. Ήμουν ανυπόμονος να το δω από κοντά.
Διασχίσαμε το μονοπάτι. Ενοχλήθηκες λίγο απ' τα ζωύφια που συναντήσαμε στο δρόμο μας αλλά σε καθησύχασα. το μονοπάτι μας έβγαλε κατευθείαν στο παλιό σπίτι.
Στάθηκα ακίνητος κοιτώντας το με έκπληξη. Κι εσύ το ίδιο. Ήταν πανέμορφο αυτό το σπίτι. Οι θάμνοι που είχαν φυτρώσει γύρων του και η μισογκρεμισμένη πόρτα του έκαναν την είσοδο αδύνατη. Αρκεστήκαμε λοιπόν στην εξωτερική αισθητική "εξέτασή" του. Ίσως καλύτερα που δε μπήκαμε. Παρέμειναν τα μυστικά του καλά κρυμμένα. Σαν παλιό σεντούκι ήταν και μας έλειπε το κλειδί. Οι θησαυροί του άγνωστοι. Διατηρήθηκαν λοιπόν οι μύθοι, οι θρύλοι, οι εικασίες, οι μουσικές, οι χοροί και τα τραγούδια που γεννούσε η φαντασία ή η διαίσθησή μας και τα οποία, διαπερνώντας τα σπασμένα τζάμια, καρφώνονταν σα σαΐτες βαθιά στους τοίχους του.
Ο θαυμασμός μεταβλήθηκε σιγά σιγά σε δέος. Η πατίνα του χρόνου του είχε δώσει ζωή άλλη. Ζωή μετά τη ζωή. Του είχε δώσει άφεσιν αμαρτιών και το είχε κάνει θείο δώρο στο πανέμορφο αυτό μέρος. Δε το 'χε κάνει όμως να ξεχάσει. Όχι βέβαια! Το σπίτι θυμόταν. Είχε μνήμες άσβηστες και πολλές ιστορίες να διηγηθεί. Καθίσαμε εκεί και το αφουγκραστήκαμε ρουφώντας σα σφουγγάρια κάθε του λέξη κι ιστορία.
Κάποια στιγμή ένιωσα εκεί τη Μαρία. Στο 'πα. Δε ζήλεψες. Ήξερες πως εδώ και χρόνια είχε περάσει στη άλλη γυναικεία ζωή και δεν αποτελούσε "κίνδυνο" για σένα.
Κάναμε λίγα βήματα μέχρι την ακροθαλασσιά. Έβγαλα απ 'την τσάντα μια κουβέρτα και την άπλωσα κάτω. Ξαπλώσαμε λίγο κοιτώντας βαθιά στα μάτια ο ένας τον άλλο. Δυστυχώς ο μεσημεριανό ήλιος άρχιζε να κάνει αισθητή την παρουσία του. Σηκωθήκαμε ψάχνοντας για ένα καταφύγιο. Η ευωδιαστή σκιά ενός ευκαλύπτου μας φιλοξένησε για το μεσημέρι. Ξαναστρώσαμε εκεί την κουβέρτα. Φάγαμε κάτι σύκα που μαζέψαμε από μια κοντινή συκιά. Μια βρύση μας ξεδίψασε. Ήσουν κουρασμένη και ξάπλωσες. Σε πήρα στην αγκαλιά μου και σου διηγήθηκα μια μικρή ιστορία. Μέχρι το τέλος της είχες κοιμηθεί. Έδωσα ένα μεταξένιο αθώο, παιδικό φιλί στα χείλη σου και έκλεισα κι εγώ τα βλέφαρά μου. Η μεσημεριανή ζέστη με ζάλισε. Σ ε συνόδεψα στο ταξίδι σου.
Είχα κοιμηθεί νωρίς το προηγούμενο βράδυ και έτσι ξύπνησα πριν από σένα. Καθόμουν και σε κοίταζα. Ήσουν σαν ένα αθώο μωρό. Τα μάτια σου κλειστά, να απαρνιούνται κάθε τι το άσχημο και το πρόσωπό σου ανυποψίαστο κι αγνό. Κάποια στιγμή, αψηφώντας την ευχαρίστηση που έπαιρνε κανείς κοιτώντας το πρόσωπό σου, άνοιξες τα θαλασσένια μάτια σου. Τα ανοιγόκλεισες για λίγο. Ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό σου καθώς κατάλαβες ότι σε κοιτούσα.
Δε ξέρω τι ώρα είχε πάει. Δεν είχαμε ρολόγια μαζί μας. Καθετί που δεν΄είχε θέση σ' αυτή τη συνάντηση είχε μείνει πίσω κι είχε φύγει μαζί με το λεωφορείο. Καθίσαμε λίγο ακόμη κάτω απ' τη σκιά αγναντεύοντας τον ορίζοντα και θαυμάζοντας τις ομορφιές της φύσης. Κοιτούσαμε μαγεμένοι με σκοπό να γίνουμε ένα μ' αυτήν. Ένα με το θείο.
Σου πρότεινα να μπούμε για μια βουτιά στη θάλασσα. Δέχτηκες. Στην αρχή βρέξαμε τα πόδια μας. Ήταν λίγο κρύα. Δεν άργησε όμως να μας υποδεχθεί όπως έπρεπε. Σαν μια μητέρα. Είναι μια μητέρα. Μια μεγάλη μητέρα. Άλλες φορές γλυκιά κι άλλες φορές απρόσεχτη με τα παιδιά της. Μας αγκάλιασε ζεστά σκεπάζοντάς μας με τα χέρια της, τα κύματα Μας κούνησε σαν μωρά, μας νανούρισε γλυκά, μας έπαιξε παιχνίδια σαν μια νεαρή μάνα. Μας άφησε ελεύθερους μέσα στην αγκαλιά της, χωρίς να χρειάζεται να στηριχτούμε κάπου. Μας χώρεσε μέσα της. Μας πλημμύρισε με την αγάπη της, το αλάτι. Μετά από λίγη ώρα παιχνιδιού με τη μητέρα μας, αποφασίσαμε να βγούμε.
Πρότεινες να κάνουμε μια βόλτα στην ακτή. Θα ήθελα να σε συνοδέψω αλλά προτίμησα να κάτσω πίσω.
Σκέφτηκα να σε ζωγραφίσω να περπατάς. Άρχισες λοιπόν τη βόλτα σου κατά μήκος της μεγάλης ακτής κι άρχισα κι εγώ τη δική μου εργασία. Ο μουσαμάς άδειος και λευκός. Γρήγορα όμως θα γέμιζε με χρώματα κι αισθήματα. Ξεκίνησα την απεικόνιση της μορφής σου. ¨ήταν όμως προκαθορισμένο. Η ζωγραφιά αυτή δε ξέρω αν θα 'ταν πια ζωγραφιά. Θα έπαιρνε τη μορφή ιεροτελεστίας. Πως αλλιώς θα χωρέσει το θείο σε ένα τετράγωνο; Τα βήματά σου στα βότσαλα σαν τελετή. Κάθε μου πινελιά έπρεπε να 'ναι προσεγμένη! Ο ρόλος που πήρα ήταν πολύ δύσκολος. Τολμηρός ίσως. Σ΄αγαπώ όμως, κι αυτό είναι δύναμη πέρα απ' όλες τις δυνάμεις. Θα τα καταφέρω.
Όταν η βόλτα σου τελείωνε, τελείωνε και η ζωγραφιά. Και η μέρα έφτανε στο τέλος της. Αργά το απόγευμα ο κόσμος αλλάζει. Έρχεται η νύχτα. Η μαγεία στην ατμόσφαιρα αλλάζει χέρια μέχρι να φτάσει στο χέρι που θα απομακρύνει κάθε φως και θα μας σπρώξει στα βάθη της ψυχής μας. Και η ψυχή μας πια είναι μία. Οι δύο πέθαναν και τις πήρε μαζί του το λεωφορείο. Χορεύαμε πια το χορό της νύχτας.
Ανάψαμε μια φωτιά με κάτι ξύλα που βρήκαμε εκεί κοντά και καθίσαμε αντίκρυ. Εσύ απ τη μία μεριά κι εγώ απ' την άλλη. Ανάμεσά μας μισή στροφή. Ρίξαμε τα κορμιά μας στη φωτιά να καούν μέχρι το κόκκαλο. Καθισμένοι μείναμε κι ακίνητοι κι ανάμεσά μας η μισή στροφή. Μισός άνθρωπος, μισός κύκλος, μισή ζωή, μισός ουρανός, μισή γη. Ήρθαν και φίλοι μου, απ' αυτούς που καλώ τα βραδια και μιλώ μαζί τους. Ήρθαν για να περεβρεθούν στην ένωση, τη συνάντηση αυτή. Τη συνάντηση δύο ανθρώπων σε έναν και τη συνάντηση αυτού του ενός με το Θεό.
Νύσταξες. Καληνύχτα..

2007-07-12T17:49:00.000+03:00

Στην προηγούμενη ανάρτηση γράφω ότι είμαι ελεύθερος.Κακά τα ψέματα. Ελευθερία δεν υπάρχει. Ελευθερία είναι να επιλέγεις τα δεσμά σου. Κάθε στιγμή είμαστε δέσμιοι. Δέσμιοι ενός συναισθήματος, δέσμιοι μιας ιδέας, δέσμιοι της αναζήτησης της ελευθερίας... Δε πρόκειται ποτέ να τη βρούμε. Θα μπορούσαμε να την κατακτήσουμε μόνο αν δε ξέραμε τι σημαίνει. Απ' τη στιγμή που την έχουμε στο μυαλό μας, την ξέρουμε σαν ιδέα, την έχουμε χάσει..
Ελευθερία είναι η επιστροφή στο πιο δικό μας μέρος, στην πρώτη στιγμή της ύπαρξής μας. Όταν δε ξέραμε τίποτα. Δεν είμασταν δέσμιοι καμιάς ιδέας και καμίας λέξης. Αδύνατο λοιπόν να κατακτηθεί η ελευθερία! 'Απιαστο όνειρο!

2007-07-11T14:15:00.000+03:00

Τελικά μπρώ να καταφέρω τα πάντα με την απέραντη αγάπη μου;; Την απέραντη αγάπη που κρύβω μέσα μου;; Κάποιοι ίσως τη θεωρήσουν χαζομάρα ή μια αναγουλιαστική παιδιάστικη αισιοδοξία.. Ίσως να είναι.... Κανείς δε ξέρει..

Εγώ πάντως ένα ξέρω : πως δε θα 'θελα να αλλάξω ποτέ!! Ποτέ!! ΠΟΤΕ!! Π Ο Τ Ε! !
Είναι ο μόνος φόβος μου για το μέλλον. Φοβάμαι! Δε θέλω να αλλάξω! Δε θέλω να γίνω πιο έξυπνος, πιο χαζός (μεγάλος κίνδυνος στη εποχή μας), πιο.... διαφορετικός. Μακάρι να μη γίνω.. Ελπίζω να μη γίνω.Ελπίζω να μη σταματήσω ποτέ να σκέφτομαι, ελπίζω να έχω για πάντα αυτή την απέραντη αγάπη. Φοβάμαι μη τη χάσω.. Φοβάμαι και ελπίζω.. Είμαι ελεύθερος!

2007-07-11T13:28:00.000+03:00

Όλα στη ζωή μας είναι πλέον πολύ γρήγορα..Γρήγορα να πας εκεί, γρήγορα να φτάσεις αλλού, γρήγορα να γράψεις το SMS, γρήγορα να μιλήσεις, γρήγορα να συναντηθείς, γρήγορα, γρήγορα, γρήγορα...
Ως πότε πια; Δικαιούμαι νομίζω λίγη ηρεμία στη ζωή μου! Το 'χω παράπονο! Δε ξέρω αν είναι φρόνιμο να δοξάζουμε τα παλιά, πάντως οι παλιότερες εποχές ήταν, πιστεύω, καλύτερες.Ακόμη και τo '90. Ήταν βρε παιδί μου τα πράγματα πιο χαλαρά. Πιο προσωπικά. Δεν έχω ζήσει βέβαια στον 20ο αιώνα παρά μόνο 8 χρόνια, άρα ίσως κάνω λάθος.Πάντως εγώ αυτή την αίσθηση έχω..
Ανησυχώ για το μελλον μου! Πώς το κάνατε έτσι;
Μια επανάσταση για να ξανακερδίσουμε αυτά που χάσαμε δε θα 'ταν κακή ιδέα... Επανάσταση για να ζούμε πιο αργά, επανάσταση για την ομορφιά, επανάσταση για τη σκέψη, επανάσταση για να ξαναζήσουμε με αισθήματα, επανάσταση για το δικαίωμα της επιλογής..
Όνειρα.. Όνειρα ενός παιδιού που φοβάται! Ίσως γελοία για τους "γρήγορους" Συγγνώμη αλλά εγώ δε μπορώ να ακολουθήσω. Μένω πίσω.. Μένω εκτός..
Όσο δύσκολο και σκληρό είναι αυτό, άλλο τόσο είναι ωραίο.
Ελπίζω όμως οι γρήγοροι να μένουν πίσω. Και νομίζω πως έτσι είναι. Μένουν πίσω στα αισθήματα, στην ομορφιά, στην αγάπη.. Είναι φτωχοί και μόνοι. Μπορούν βέβαια να μας συγχίζουν κάποιες φορές αλλά η αγάπη μου δεν επηρεάζεται πολύ απ΄αυτά. Μπορούμε να τους νικήσουμε τους "γρήγορους"! Μπορούμε!!Θα τρέξουμε πιο γρήγορα απ' αυτούς. Εξάλλου αυτοί από ομορφιά κι από αγάπη πάνε πολύ πίσω.. Και ίσως τους αλλάξουμε!

2007-07-01T19:20:00.000+03:00

Ένα κλωνάρι λεβάντας στέκεται στο ποτήρι με το θολωμένο νερό που στολίζει το γραφείο μου. Είναι όμορφη η λεβάντα και μυρωδάτη. Ευγενική και ήρεμη, δυναμική και ζωντανή. Το κομμάτι με τα άνθη της έχει γύρει σε μια στάση ικεσίας ή προσευχής. Την έχω απομακρύνει απ το υπόλοιπο φυτό εδώ και τέσσερις μέρες. Έχει χάσει νομίζω την αλλοτινή φρεσκάδα της. Δικαιολογημένα. Νιώθει μόνη. Και είναι όντως αρκετά μόνη. Δίπλα της, πάνω απ' την ακαταστασία του γραφείου μου, χορεύει θλιβερό χορό μια παγερά ήρεμη κυρία ντυμένη στα μωβ. Χορεύει από κασετίνα σε μολυβοθήκη, απ' το εισητήριο στα βιβλία, από κουτάκια σε πρες-παπιέ από στυλούς στο μουσικό κουτί και όλα σηκώνονται στο πέρασμά της. Δίνει μια νότα χειμώνα στο καλοκαίρι. Είναι πολλά τα ρούχα της και κρατά μια ομπρέλα που κρύβει το πρόσωπό της. Απαλά τα ρούχα της. Δεν είναι από ανάλαφρο μετάξι ούτε από αέρινο λινό. Από μια παράξενη ουσία είναι καμωμένα. Τελειώνει το χορό της και προσγειώνεται σε μια ξύλινη πένα. Κάθεται πάνω της φτιάχνοντας με χάρη το φουστάνι της ώστε να μην τσαλακωθεί. Η μωβ ομπρέλα της σηκώνεται λίγο και είναι πλέον δυνατό να διακρίνω το ευγενικό και σχεδόν πορσελάνινο πρόσωπό της.Έξαφνα μου χαρίζει ένα αινιγματικό χαμόγελο. Η θλιβερότητα του χορού και της παρουσίας της σαν να 'φυγαν. Ίσως καλύτερα. Παραγέμισε χειμώνα αυτή η ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Κάθε πράγμα στον καιρό του.. Δε λέω, μου λείπει ο χειμώνας αλλά τώρα χαίρομαι το καλοκαίρι. Καθετί έχει την αξία του άλλωστε. Επιτέλους το κατάλαβε και αυτή η απρόσμενη επισκεπτρια ότι έχει ζέστη κι άρχισε να βγάζει τη ζακέτα της. Καιρός ήταν!

Διστακτικά της άπλωσα το χέρι μου για να 'ρθει να κάτσει πάνω του. Τη χαιρέτησα εξηγώντας της πως πραγματικά ξαφνιάστηκα από την επίσκεψή της μες στο κατακαλόκαιρο. Κούνησε το κεφάλι της ελαφρώς ενοχλημένη, σαν να έλεγε "Δε σου έλειψα;"

Για να πώ την αλήθεια, όντως χρειαζόμουν μια μυρωδιά του χειμώνα μ' αυτή τη ζέστη! Τον νοσταλγούσα ... Όπως και το χειμώνα θα νοσταλγώ το καλοκαίρι. Θα βάλλω ένα κίτρινο λουλούδι στο ίδιο ποτήρι και θα 'ρθει η πορτοκαλοκίτρινη κυρία να μου θυμίζει αυτό που τότε θα μου λείπει.

Τη ρώτησα αν θα ήθελε λίγο τσάι και έγνεψε καταφατικά. Κάποιες φορές με εκνευρίζει η αινιγματικότητά της, η μυστική σκέψη της, ο καλά κλειδωμένος εσωτερικός της κόσμος, το πόσο απόμακρη δείχνει. Ας ελπίσω ότι θα φύγει σε λίγο και θα γυρίσει στον τόπο της. Οχι για μένα. Την έχω συνηθήσει άλλωστε και πια δε με πειράζει. Για το δικό της το καλό. Θα ταραχθεί απ' το κλίμα του καλοκαιριού. Δε της ταιριάζει. Το νερό βράζει. Πρέπει σιγά σιγά να της σερβίρω το τσάι..

2007-06-27T17:21:00.000+03:00

Ένα blog αφιερωμένο στους ανθρώπους που αγαπάνε..Αγαπάνε τους άλλους, αγαπάνε το κόσμο και τη φύση, αγαπάνε τη ζωή..Αφιερωμένο και σε αυτούς που δεν αγαπάν κανέναν και τίποτα με πολλή αγάπη..