Suzanne- Φλέρυ Νταντωνάκη

Suzanne

Στίχοι-Μουσική: Leonard Cohen Απόδοση

Suzanne takes you down to her place Η Suzanne σε παίρνει στην κρυψώνα της

Νear the river Δίπλα στο ποτάμι

You can hear the boats go by Μπορείς να ακούσεις τις βάρκες να περνούν

You can spend the night beside her Μπορείς να περάσεις τη νύχτα πλάι της

And you know that she 's half crazy Και ξέρεις ότι είναι σχεδόν τρελή

But that 's why you want to be there Αλλά γι'αυτό θες να 'σαι εκεί

And she feeds you tea and oranges Και σε φιλεύει τσάι και πορτοκάλια

That come all the way from China Φερμένα από την Κίνα

And just when you mean to tell her Και μόλις πας να της πεις

That you have no love to give her Ότι δεν έχεις άλλη αγάπη να της δώσεις

Then she gets you on her wavelenght Τότε σε παίρνει με το μέρος της

And she lets the river answer Κι αφήνει το ποτάμι ν'απαντήσει

That you 've always been her lover Ότι ήσουν ο παντοτινός της εραστής

And you want to travel with her Και θες να ταξιδέψεις μαζί της

And you want to travel blind Και θες να ταξιδέψεις χωρίς να βλέπεις

And you know that she will trust you Και ξέρεις ότι θα σ'εμπιστευτεί

For you 've touched her perfect body Γιατί άγιιξες το τέλειο σώμα της

With your mind. Με το νου σου.

And Jesus was a sailor Κι ο Χριστός ήταν ναυτικός

when he walked up on the water Όταν περπάτησε πάνω στα νερά

And he spent a long time watching Και ξόδεψε πολύ καιρό παρατηρώντας

From his lonely wooden tower Απ'τον μοναχικό, ξύλινο πύργο του

And when he knew for certain Και όταν γνώριζε στα σίγουρα
Only drowning men could see him Πως μόνο αυτοί που πνίγονται μπορούν να τον δουν

He said "All men will be sailors then Είπε:"Τότε όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν ναυτικοί

Until the sea shall free them" Μέχρι να τους ελευθερώσει η θάλασσα"

But he himself was broken Αλλά κι ο ίδιος ράγισε

Long before the sky would open Καιρό πριν ανοίξουν οι ουρανοί

Forsaken, almost human Ανέμελος, σχεδόν άνθρωπος

He sank beneath your wisdom like a stone Βούλιαξε κάτω απ'τη σοφία σου σαν πέτρα

And you want to travel with him Και θες να ταξιδέψεις μαζί του

And you want to travel blind Και θες να ταξιδέψεις χωρίς να βλέπεις

And you think maybe you 'll trust him Και σκέφτεσαι ότι μπορεί να τον εμπιστευτείς

For he 's touched your perfect body Γιατί άγγιξε το τέλειο σώμα σου

with his mind. Με το νου του.

Suzanne takes you down to her place Η Suzanne σε οδηγεί στην κρυψώνα της

by the river δίπλα στο ποτάμι

You can hear the boats go by Μπορείς να ακούσεις τις βάρκες να περνούν

You can spend the night beside her Μπορείς να περάσεις τη νύχτα στο πλάι της

And the sun pours down like honey Και ο ήλιος στάζει σαν μέλι

On our Lady of the harbour Πάνω στην Παναγιά του λιμανιού

And she shows you where to look Και σου δείχνει που να κοιτάξεις

Among the garbage and the flowers Ανάμεσα στα σκουπίδια και τα λουλούδια

There are heroes in the seaweed Υπάρχουν ήρωες μέσα στα φύκια

There are children in the morning Υπάρχουν παιδιά το πρωινό

They are leaning out for love Παρακαλούν για λίγη αγάπη

And they will lean that way forever Και θα παρακαλούν έτσι για πάντα

While Suzanne holds the mirror Όσο η Suzanne κρατά τον καθρέφτη

And you want to travel with her Και θες να ταξιδέψεις μαζί της

And you want to travel blind Και θες να ταξιδέψεις χωρίς να βλέπεις

And you know that you can trust her Και ξέρεις ότι μπορείς να την εμπιστευτείς

For she 's touched your perfect body Γιατί άγγιξε το τέλειο σώμα σου

with her mind. Με το νου της.

Το τραγούδι βρίσκεται στο CD "Φλέρυ Νταντωνάκη-Η αιώνια εφηβεία της φωνής".

Η φωνή της Φλέρυς σ'αυτο το τραγούδι ονειρική, λυρική, πονετική, ευαίσθητη, δυνατή. Αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές του ανθρώπου βγάζοντας την ολοδική της μελωδία. Η Φλέρυ ήταν και είναι μια ύπαρξη ανεπανάληπτη. Ένα φουριόζο κολλίμπρι όπως την χαρακτηρίζει ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος στο βιβλίο του γι'αυτήν "Εγώ είμ' ένα σύννεφο". Μιά παρουσία σαν νεράιδα, σαν αέρας, σαν Θεός. Στο βιβλίο του για τη Φλέρυ, ο Σπυρόπουλος γράφει τη φράση:"Τη φωνή μου δε θα τη φανερώσω ποτέ!" Κάθε φορά που σκέφτομαι τη Φλέρυ πάντα μου 'ρχεται στο μυαλό αυτή η φράση. Εκτός απ'αυτή τη φράση όμως μου 'ρχεται στο μυαλό και αυτό το τραγούδι. Όχι μόνο γιατί το τραγουδάει υπέροχα αλλά και γιατί την νιώθω να ταυτίζεται με τη Suzanne. Παίρνει τη μορφή του αερικού, του αγγέλου, της νεράιδας.

Τη μορφή ενός αγαθού κοριτσιού με μεγάλη καρδιά που περπατά με ελαφρά βήματα πάνω στο σκοινί της επικοινωνίας σου με το "Αλλο". Το κορίτσι όμως αυτό κινδύνεψε πολύ. Πέρασε θεόρατα βουνά γεμάτα με αγκαθωτούς θάμνους και λακούβες με λάσπη, για να φτάσει το Θεό και να γίνει ένα με όλους τους ανθρώπους, να αγαπήσει όλους τους ανθρώπους πραγματικά, να φτάσει το φως, τον εαυτό της, την Αλήθεια!

Κάποιος έχει όμως βάλει εκ των προτέρων αυτό το βουνό, αυτό το δράκο μπροστά μας. Τον κουρδίζει και τον στήνει μπροστά μας. Τον βάζει για να τον νικήσουμε (τον δράκο) σ΄αυτή τη μάχη που αξίζει να δώσουμε. Οφείλουμε να τη δώσουμε. Για το καλό μας τον βάζει. Τον πέρασε αυτό το δράκο η Φλέρυ. Με κάποιες απώλειες ίσως αλλά τον νίκησε. Κι είναι απ'τους λίγους..